Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

"Zapomniałem być.."

redis
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

redis

redis

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

W sekundzie jej nadziei
jak iskry z topionego żelaza.

W minucie jej oczekiwania
jak bieg pod błędny adres.

W godzinie jej zwątpienia
jak szczyt zerodowany przez trzy herbaty.

W dniu mego poszukiwania
jak arka ukryta za słowami przekazu.

W tygodniu moich przeprosin
jak wiosna nadająca się do picia od razu.

W miesiącu mojej tęsknoty
jak nałóg chcący połączyć ranki.

W roku mojej samotności
jak zero toczące się w tłoku
na ulicach pustej szklanki.

W wieku naszego spotkania
jak pusta genealogia wzroku,

już zawsze zapisuję sekundy
każdego swego kroku.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • marzipan
      Dyktowanie

      Przez marzipan · Opublikowano

      @Toyer Mnie kusiłoby zatytułowanie utworu "dyktando" lub bardziej sarkastycznie w opozycji do treści wiersza "pod dyktando". Obudować je jeszcze dyktą, włączyć dyktafon - tak to można dyktować :D   Do tej pory uszło mojej uwadze, że żyje się przez "ż", a umiera (umrzeć) przez "rz". Sytuację ratuje w tym przypadku słowo (którego nie ośmielę się odmieniać) "rzyć"...   W wierszu brakuje mi trochę obecności znaków interpunkcyjnych, które zostały wspomniane. Nawiasy, kropki, myślnik... Ale odbieram to jako wyraz buntu przeciwko nim.
    • Alicja_Wysocka
      z rozmowy o słowach

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Bereniko, Ty czytasz nawet to, czego nie napiszę, i to mnie fascynuje :)   @Jacek_Suchowicz Zaraz zajrzę Jacku, narozrabiałam? Pewnie połajanka będzie.    
    • marzipan
      Bloki

      Przez marzipan · Opublikowano

      @monon Osiedlowy teatr absurdu. W trakcie lektury zupełnie wypadł mi z głowy tytuł, dlatego rozszerzenie miejsca akcji z bloku na osiedle - dopuszczenie innych bloków do głosu - było dla mnie zaskakującą ekspansją.    Jednak dopiero zdanie wypowiedziane przez kosz na śmieci na końcu wiersza:  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        uzmysłowiło mi, że rzeczy codziennego użytku przedstawiają redukcję człowieka do przedmiotu - ograniczenie jego podmiotowości na rzecz funkcjonalności. Kosz na śmieci dobitnie to potwierdza. Poczuł się "czymś" (kimś istotnym, użytecznym), bo ktokolwiek do niego przychodził, choćby i "przy okazji" wyrzucał do niego odpadki własnych zgryzot. Sam przyznaje, że nikt go nie słuchał - czyli nie mógł liczyć na wzajemność. Jednak zamiast pretensji okazuje wdzięczność...
    • Achilles_Rasti
      Ciepło powietrza

      Przez Achilles_Rasti · Opublikowano

      Niech wszystko układa się lekko, jak skrzydła szybowca, które odnajdują ciepłe powietrze dokładnie wtedy, gdy trzeba.   Niech wiatr sprzyja jak żaglom, które wiedzą, w którą stronę płynąć, nawet gdy morze zmienia nastroje.   Niech horyzont będzie szeroki, a serce spokojne.   Są takie kierunki, które zna się intuicyjnie. I takie przestrzenie, w których zawsze oddycha się swobodniej.   Niech ich nigdy nie zabraknie.
    • violetta
      Właściwa wie

      Przez violetta · Opublikowano

      @KOBIETA albo zajączkiem:)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...