Czas to złodziej życia

[Lilianna Szymochnik]

Cóż mi zeschnięty płatek z kwiatu liścia z tejże i róży
kartką książki wspomnień,dla moich to igra lat z katuszy
urody powabu czar piękna przemija moja,ty luba dziewczyno
czas zabiera,ze sobą wszystko i biegnie szybko a ucieka cichutko.

Zegarem sercu tyka,po uszach uderza i w tony to dźwięczy
gna i potrąca wszystkich,nie przeprosi,ani się nawet nie obejrzy,
to egoistyczny drań,co ukradkiem zagląda w naszej twarzy lusterko
w skroń włosa i ciału młodości iskry kradnie przebiegły złodziej-zła licho.

Chodzący swawolny pan wciąż błąka się w tej radej i podróży
nie spocznie w oazach w drodze przystani i mija oku drogowskazy,
czy on ma buty i torbę-Bóg jedynie,to wie?-W te jedyne to i raju niebo
jada on,ale czas a laską podpiera nasze,to i życie w gasnący żar ognisko.

Nikt?-go nie widział,lecz czuje ziąb z tego ducha onego w te i objawy
jak oczom i z wiatrem w te lata z czasu,nam ucieka a w pola w gór i lasy,
żebym mógł,go tak złapać i wytrącić-mu z rąk-to świętości złote a czasu berło
król wieczności rządzi z tronu,tym ziemskim życiem-a"niebem"jego człowieku królestwo.

[KD neoton]

Trochę zgrzytnęło mi w końcówce, ale tylko troszeczkę. Całość jednak, zachwyca. Lubię takie klimaty, więc może dlatego. Z łatwością (mniemam) operujesz słowem nadając swemu utworowi delikatny, niemal subtelny wydźwięk, dzięki czemu czytający (ja) ma wrażenie że słucha Cię, miast czytać.
Żegnam
a jednak pozostaję
z wyrazami uznania.