Widmowa przyjaźń

[Stanisaw_Piwowarczyk]

jestem nutą zawieszoną
na wielolinii istnień

los grający melodię życia
pominął dźwięk wolności
myląc byt z uwikłaniem w zależności

w okrągłej przestrzeni myślowych wirów
lecąc w dolinę zapomnienia
ruchem nasiona klonu
oglądając film własnych dni

wyciągam dłonie chwytając
cienkie spojrzenia własnych szans
rozbijam umysłem
szklane poziomy ograniczeń
spowalniając nieuchronny upadek czasu

one patrzą
bezlitosne oczy widmowych przyjaciół

upadł
może dopiero upadnie

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Poza tym wiersz przejrzysty, zrozumiały, wywołuje określony nastrój (we mnie) - a to wszystko na plus.

[Dorma]

Po co tyle napuszenia i wręcz patetyzmu? :

na wielolinii istnień
melodię życia
dźwięk wolności
w okrągłej przestrzeni myślowych wirów
w dolinę zapomnienia
cienkie spojrzenia własnych szans
szklane poziomy ograniczeń
nieuchronny upadek czasu
bezlitosne oczy widmowych przyjaciół - a ta to już mistrzostwo

Widzi Pan ile tego? Niech Pan unika takich infantylnych stwierdzeń. Sprawiają wrażenie nieprawdziwości wiersza i co tu dużo mówić - przez to wiersz jest do kitu. Proszę spróbować nie co bardziej naturalnie

[Dotyk]

zgadzam się z dormą absolutnie

[kazelot]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

może przeczytal koment jimmi jordan albo jemu podobnych - i uznał że wiersz bez metafor to już będzie proza :D

pomijając te straszne plastikowe "upiekszacze" myśl w tekście ciekawa - warto popracować
pozdr

[bona]

upadł
może dopiero upadnie

to bardzo mi sie podoba
Pozdrawiam:)