brak potrzeby lotu

[Piotr Rybczyński]

Punktualny sygnał transportowej fregaty
śmiertelnie zatruł nielota w żałobie
ością skrzydła wybił myśli
zaplątane w odważniki nóg

z uwzględnieniem turbulencji ciarek
starzec przeniósł iluzję z rulonów
w wariancie nieaktywnej symulacji
przebił cyrklem środek mapy

na sukces wskazywał
wiążący atomy solarny klej
gwarancja braku progresji
rozstępów piór

maska potocznej mewy
podczas wznoszenia nad Morzem Ikaryjskim
nawet na moment nie zwróciła uwagi
strumienia pośpiesznych kluczy

poraził go automatyczny pilot
pukający w atrapy zegarów
i ślepy tor niemych łabędzi
o który rozbijają się wiecznie
czyjeś urojenia

zareagował implozją
po zderzeniu z supernową
myślą że próżnia
to coś czego nie ma

bladość
gwiazdy Dedala
tłumaczy
brak potrzeby lotu

[Oxyvia]

Coś w tym jest... ale główna myśl ginie w zbytnim spiętrzeniu metafor. Przynajmniej dla mnie.

[Fanaberka]

o kurcze
dla mnie bomba
no no ;)

[renifer rudolf]

Szanowna pani Fanaberko, bardzo bym prosił o oświecenie mnie starego renifera, co w tym utworze jest takie bombowe. Bardzo bym nie chciał umrzeć w nieświadomości, to bardzo bolesna perspektywa. Moją prośbę proszę potraktować z należną uwagą i zupełnie serio. Zwracam się też przy okazji do autora o dorzucenie poru uwag, które pozwolą docenić mi jego wiersz. Bez wstydu ale i kokieterii przyznaję się, że zupełnie nie rozumiem jego przesłania. Proszę o pomoc, więcej napiszę, ja żądam pomocy, bo dojdę do wniosku, że nie jestem reniferem, a starym osłem. Taka konkluzja jest dla mnie nie do przyjęcia, w końcu nawet ja mam jakieś tam poczucie godności.

pozdrawiam

[Dorma]

Dla mnie trochę trudny ten wiersz w odbiorze. Napisany jest w prawie naukowy sposób i ma wiele trudnych słow. Ale cos w tym jest.

Podoba mi się zwłaszcza pierwsza i druga strofa. I metafora: wybił myśli
zaplątane w odważniki nóg
- bardzo ładnie