Egzema Paryska

[Konrad Karski]

Celność wykwitu pod deszczem
rozmyty beton światłem latarni
Wykwit tyczy się eczèma de Paris
eczèmateux chodzi pomylenie
krok za krokiem, krok przed krokiem.

Lęgnie się w nim eczèma
mimo białych rękawiczek
wysokich butów.
Eczèma wspina się od ziemi
przez śródstopie, piszczel,
périnée, podbrzusze, splot słoneczny
przez ucho, to lewe, wbija się w głowę
przewierca się przez błony i tkanki

Eczèmateux robi krok, jeden, drugi
czasami więcej bo słońce go goni
obrazem prozy. Eczèmateux boi się prozy
Eczèmateux nie trawi prozy. Kroki niosą
raz i drugi z głuchym dźwiękiem
trzeci i czwarty. Twarze wokół
pustą potęgą i mocą, polem śmierci
jakby mówią i pustoszeją zarazem bardziej

Eczèmateux nurza się w dzikim tańcu
z kształtami i feerią barw niepokojącą
nurza się w nowym ciele, rozkładającym się
ciele niezapomnianym zawsze
niepokojącym
nie
pokojącym
niepokojący
m
niepoko
jącym
n ie
pok
o ym
jąc
i wynajdującym się wtórnie.