Strony

[żeglarz fenicki]

sen odszedł. pierwsze myśli utopiły nas w stanie nieważkości.
przedmioty obracane w powietrzu obijały się o ściany i tłukło się szkło.
staliśmy się lżejsi. lecz trzeba było stwardnieć zrobić kawę odebrać pierwszy
gorący telefon słuchać dziękować nie płakać jeszcze nie teraz nie płakać trzeba
opuścić pokoje i przez kolejne dni chodzić jak w cyklonie.

jestem tu od dawna. przestałem liczyc dni gdyż czas
zastygł w marmurze. śpie. w snach otwieram listy – coraz rzadziej przychodzą –
próbuję przypomnieć sobie tamten alfabet schematy reguły sznurowania butów.
jednak wszystko mi się tutaj plącze (czyżbym cofnął się w rozwoju
w ziemię?). czasem jej grudki kruszą się i spadają mi na powieki – jakby myszy
chodziły po strychu. ciepły dreszcz jak zapach skórki od pomarańczy w zimę.
na wschodzie słońce wytapia się z odmarzliny morza. narasta głód kobieta
pochyla się – trzciny uginają się na wietrze. i ciągle żywa miłość wracająca tu.

niebo czasem zamarza. pęka
na dwie połowy. i w zimnej chmurnej pościeli widać szparę. dalej
leniwe ruchy świec – obojętne spojrzenia umarłych
w nasze strony jak w strony drzew.

[były__premier]

lubię motywy z trzcinami, i dla mnie wiersz gdzieś w pobliżu tego fragmentu zaczyna się. pozdry