i wuj II

[Marcin Gałkowski]

Drzwi otworzył nam przedziwny jegomość, bocian ze skrzydłami ważki sterczącymi spod brzucha. Miał na sobie, założony na lewą stronę, garnitur i eleganckie gumiaki.
- Panowie do jego ekscelencji łaskawego towarzysza Anzelma? – powiedział ze śmiesznym, przedwojennym akcentem. Jego tylnojęzykowe ‘ł’ omal nie ścięło mnie z nóg swoją perfekcją i dystyngowanym urokiem.
- Znaczy się… - mruknąłem po chwili – my do Mruczjana…
Momentalnie ktoś podbiegł do nas i wykręcił nam ręce. Zarzucony na łeb worek po ziemniakach skutecznie uniemożliwiał mi dostrzeżenie napastników. Ich liczbę oszacowałem jako coś między trzema a ośmioma.
- Fo jeft! Kułwa! Ja pieł… - słyszałem, jak drze się Józef.
Wnosząc z odgłosów, uciszono go nader szybko i niezbyt pokojowo. Rzekłbym – po staropolsku. Grunt, że skutecznie. Zaprowadzono nas, sądząc ze znajomego skrzypienia parkietu, do salonu w domu Mruczka. I bez zbędnych uprzejmości rzucono na glebę, jak tylko rzuca się na nią tych, których rzucić się powinno.
- Co jest? – usłyszałem znajomy głos.
Ktoś zdarł ze mnie worek. Obok w dziwnej pozycji leżał Mordacki. Z tego wszystkiego nabawił się czkawki. Na kanapie zaś siedział nie kto inny jak Mruczjan w swej jelenio-kociej osobie i sznurze pereł.
- Ty, Mruczek, co tu się wyrabia? – spytałem podnosząc się z ziemi.
Jeden z wciąż stojących w pokoju napastników momentalnie zdzielił mnie w żuchwę. Mruczek zmierzył go groźnym wzrokiem i gestem nakazał wyjść.
- Widzisz, Mieciu, bo ja teraz nie jestem Mruczjan…
- A fo jeftef pfamaf? – warknął Józef rozmasowując nadgarstki i czknął.
- Mówią na mnie Boski Bratanek – uśmiechnął się promieniście.
Spojrzałem na niego ze zdziwieniem, skierowałem wzrok na Mordę, potem w kąt pomieszczenia i podrapałem się za uchem. Gdzieś pod sufitem mucha wybzykiwała bardzo nieprzyzwoitą piosenkę. Skoro on był Boskim Bratankiem, kto w takim razie był…
- Ałe o fo tu kułwa chowi?
- Rewolucja… - odpowiedział nam nieznany, niski i lekko przepity głos.
Dopiero teraz dostrzegłem stojącego koło okna jegomościa. Momentalnie rozpoznałem postać ze zdjęć na klatce schodowej.

Jegomość ów okazał się wujkiem Mruczjana i inicjatorem całej rewolucji. Pełny jego tytuł brzmiał: Jaśnie Oświecony Przywódca Uciśnionego Narodu Nasz Wódz Umiłowany. Wybrańcy, konkretnie Mruczjan, mogli mówić mu po prostu: wujek Anzelm. W lekką konsternację wpędził mnie fakt, że nie był on kotem, ani nawet jeleniem. Był świnią. Jak potem opowiedział mi Mruczek, był też weteranem wojennym, kombatantem i swego czasu czynnym działaczem podziemia. Pewne nawyki z partyzantki pozostały mu swoją drogą już na zawsze. Przypominały panny z dobrych domów, nie dawały tak łatwo się wyrwać.
Wujek Anzelm zawsze nosił ze sobą zardzewiałą parabelkę i trzy granaty. Podobno nawet sypiał z wielkim, pluszowym czołgiem. Od razu wydał mi się dziwnie rozrośnięty. Po jakimś czasie Mruczjan wytłumaczył mi, że pod poszewką kurtki wszyte miał pieniądze, jeszcze z zapasów wojennych. Pod skórą zaś – Esperal. Ten ostatni nie był chyba jednak zbyt skuteczny, wszak świński róż wujka czerwieniał proporcjonalnie do wysokości występowania. Zaznaczyć też trzeba, że Wódz – tak go w skrócie nazwałem - był świnią bardzo silną. Co w połączeniu ze zmiennym stężeniem poczucia humoru wydatnie przyczyniło się do spadku średniej ilości zębów przypadających na jednego mieszkańca w promieniu dziesięciu kilometrów.
- To… - zacząłem nieśmiało – panie Jaśnie Oświecony Przywódco Uciśnionego Narodu Nasz Wodzu Umiłowany…
- Ach, nie musisz mnie tak tytułować – uśmiechnął się wujek i z zawstydzeniem machnął ręką. - Wystarczy po prostu Jaśnie Oświecony Wodzu Uciśnionego Narodu Nasz Przywódco Umiłowany.
- Tak… właśnie… właściwie to po co ta… rewolucja?
Mruczjan spojrzał na mnie z niepokojem, wujek Anzelm zaś wciągnął brzuch, zmarszczył brwi i poważnie podrapał się po głowie. Wyglądał w tej chwili jak ktoś, kto właśnie podrapał się po głowie. Sapnął ciężko, chrząknął, po czym uniósł do góry lewa rękę, pomyślał chwilę, i ją opuścił. Uniósł za to prawą. I przemówił poważnym, mentorskim głosem:
- Założenia każdej rewolucji sprowadzają się do prostych i niezmiennych punktów. My zaś, jako prawdziwi patrioci tradycję cenimy wyżej nad życie. Może nie zawsze swoje, ale nieważne… W każdym bądź razie, mówiąc prościej, rzecz sprowadza się do obalenia jednego kretyńskiego porządku i ustanowienia w jego miejsce drugiego. Równie kretyńskiego, a czasami nawet i bardziej.
Józef Azorowicz Mordacki pokręcił głową i westchnął ciężko. Mruczek zmroził go wzrokiem, wujek zaś kontynuował przemowę:
- Ja, jako jednostka wybitna i spośród ludu wybijająca się, postanowiłem co następuje: Przebudowę, rozbudowę i odbudowę moralną zacząć należy od zmiany nazw ulic i państwowej religii. Drugim, bardzo ważnym celem jest zagrabienie wszelakiego dobra i rozdzielenie go między nas, twórców i teoretyków rewolucji, wszak naród jest nam coś winien. Oprócz tego, w przeciągu tygodnia nakazałem zerwać wszelakie kontakty z kimkolwiek, budowę bomby atomowej i mojego pomnika w brązie pod ratuszem, a także przekształcenie tego ostatniego w rezydencję dla miłującego ojca narodu. Dla mnie znaczy się. Co więcej, wszyscy będą zmuszeni do nauczenia się na pamięć moich ulubionych piosenek i wspólnego odśpiewania ich pod pomnikiem codziennie o dwudziestej.
- Piełdoły… - z niesmakiem wyseplenił Morda i czknął ostentacyjnie.
Mruczjan pisnął z przerażeniem, gdzieś z tylu dobiegł nas odgłos przeładowywanej broni. Wódz przecząco pokręcił głową, ja zaś głośno przełknąłem ślinę. Do muchy pod sufitem przyłączyły się co najmniej dwie następne, razem tworząc swoisty zbereźny chórek.
- Uważasz, że to są pierdoły? – wujek Anzelm zmarszczył brwi i klasnął w dłonie.
Na dany znak w pokoju momentalnie zjawił się niewysoki jamnik z całkiem sporą skrzynią. Z namaszczeniem podał ją Wodzowi, ten zaś umieścił ją na stoliku i gestem nakazał nam się odsunąć. Gdy ją otworzył, powietrze wypełnił zielonkawy blask i zapach formaliny.
- O wielki i nieomylny Wodzu – zaczął. – Jakżeż mam rewolucję mą większą i bardziej chwalebną uczynić?
W skrzyni zaterkotało, zabulgotało i chrząknęło. Mordacki czknął.
- Rozkaż – rozległ się niski, chropowaty głos – by wszystkim dziewczynkom dawać na imię Karolina.
- Ale… dlaczego o Panie mój?
- Bo tak. To ładne imię.
- No ładne… nawet bardzo. Ale żeby wszystkim…
- Nie pyskuj!
Wujek Anzelm zmęł przekleństwo i z rozmachem zatrzasnął skrzynię. Staliśmy jakby wmurowani w podłogę, nawet Mordacki z wrażenia zapomniał czknąć. Mruczjan aż złapał się za wysadzane diamentami poroże.
- Eee… - zaczął niepewnie – wujek, co ty tam masz?
- Głowę Napoleona.
- Fo?!
- Skoro Odyn miał głowę Mimira, ja mogę mieć głowę Napoleona. On też był wszak świnią. I to świnią wielką, doskonałą, idealnie czystą i niczym nieskażoną.
- Tof to jeft jakaf tuagifaufa!!! – ryknął w końcu Morda, aż muchy na chwilę przerwały swoje śpiewy. – Guotefka!!!
Znowu usłyszeliśmy odgłos przeładowywanej broni. I wtedy do akcji wkroczył Mruczjan.
- Wujku… czy ja mógłbym z nimi… tak na słówko. W sześcioro oczu…
Wódz dobrotliwie skinął głową i majestatycznie pociągnął nosem.

[Piotr Rutkowski]

buahahahaha, aż mi poleciały łzy... nafif tylko frędko, którom fenfś, fyfafś najfierf, jaka jest włafciwa kolejność

teraz zupełnie poważnie, jeśli nadejdzie taki dzień, w którym internet całkowicie zapanuje nad ludzką wyobraźnią, dzieci zamiast krzyczeć " jestem, lub obecny" będą klikać w link www.gimnazjum.3b.język polski.obecność.pl, zamiast wf będzie rundka w tekkena a Wojaczek za brak dostępu do sieci, zostanie uznany zwykłym pijakiem, psychopatą niegodnym patronatu żadnej z internetowych szkół. twoje dzieło zepchnie na dalszy plan Gombrowicza i stanie się lekturą obowiązkową. Mogę za drobną opłatą napisać nawet streszczenie i opracowanie, jak dożyję.Pytanie tylko jak uchronić swoje dzieci przed tym?

Czytało się miło, żałuję tylko, że nie było cy-cy-ta-tu, takiego głębokiego i trafnego jak poprzednio. W tej części występuje Anzelm to może coś z Nad Niemnem np?

Pozdrawiam. Twój wierny czytelnik. Pit Sarkazm