Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

kim jesteś mój Darayavahus???
wiem o Tobie tak dużo
a zarazem tak niewiele...
jaki kolor mają Twoje oczy
gdy się smucisz...
a jaki gdy jesteś szczęśliwy...
jak często się uśmiechasz
i czy wtedy zarażasz szczęściem innych?
czy tak potrafisz?

kim jesteś mój Darayavahus???
czy jesteś wielkim wojownikiem
współczesnego świata...
a może spokojnie z boku
oceniasz rzeczywistość...
jakie są twoje marzenia
w które boisz się wierzyć...
jaki cel w życiu
do którego dążysz...

kim jesteś mój Darayavahus???
mam wrażenie że jesteś mi bliski
na tyle na ile możesz być
choć nie znamy się zupełnie...
choć nie dotknęłam nigdy Twojej dłoni
nie usłyszałam barwy Twego głosu
bez Ciebie mój świat by poszarzał
a z Tobą każdy dzień nabiera barw
Ty tak potrafisz

kim jesteś mój Darayavahus???
wiem o Tobie tak dużo
a zarazem tak niewiele...
chcę wiedzieć więcej
chcę byś na zawsze
był
i był moim przyjacielem...

Opublikowano

Ech, słabość i egoizm człowieka nie zna granic.
Przytoczę iż w ostatnim zdaniu skazujesz swojego biednego przyjaciela na wieczną mękę. Cytuję:
"chcę byś na zawsze
był "

Cóż mu z tej wieczności, ach cóż? Wszystko wina Twojej bezwzględności, ach po cóż?

Wiersz nie podlega ocenie ze względu na to iż to Twoje osobiste emocje, i nie mam prawa ich oceniać. One po prostu są. Są piękne. Ach, gdyby tak ktoś dla mnie skomponował coś.

Opublikowano

Respekt.
Co może trup żywemu?
Co trupowi żywy?
Respekt.
Wieczny remis, A jeśli
przeważy się szala
- to może się położyć
trup z żywym, lecz inne sny
będą ich drążyć, inne sny
o tej samej wygranej.

Nie zmuszaj mnie proszę do oceniania podług Twej wrażliwości. Wybrakowany jestem, choć wcale nie stary. Zdziwiłabyś się jak młody, a jak stary zarazem. Ech.
Spróbuję patrzeć inaczej, lecz wpierw,
Z niczym złącz mnie.
Odłącz mnie od dotyku.
Od wspomnień Ty odłącz mnie.
Rozłącz mnie z miastem. Tak się
postępuje z zepsutym
radiem którego oczko
już nie świeci. Aniele,
wyłącz mnie.

Opublikowano

To co napisałeś...to właśnie jest to co chciałam przeczytać napisane przez Ciebie! Nie zmuszam Cię wcale do oceny według wrażliwości....jak każdy masz swoją, a każdy ma inną wrażliwość.......musisz to po prostu zrozumieć, że czasem można nie rozumiejąc lub nawet nie starając się zrozumieć dokopać czyjemuś sercu.....a sam przecież masz serce...wybrakowany??? nie sądzę!!!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • "Gdy wejdziecie na ścieżkę", rzekł Hades

      "Odwrócić się nie będzie ci dane"

      Poeta przytaknął: "Choć serce ze strachu drży

      A lico zapewne mam blade

      Zaszedłem tak daleko - dam radę".

       

      On rusza przodem - ona w ślad za nim

      Tył jego głowy w podróż ją prowadzi

      Zszedł po nią do piekieł i o nią się martwi

      Lecz jeden zły krok i na zawsze ją straci

       

      Wierna, oddana, lecz dłuży jej się droga

      Wytęża wzrok w nieprzeniknionych ciemnościach

      Jego złote loki z potylicy spadają na kark

      Chłonie tę sylwetkę, by zabić swój strach

       

      Z radością przyjęła ukochanego przybycie

      Lecz kiełkuje w niej teraz chęć skrycie

      Dowodu miłości jeszcze większego

      Gestu tragicznego i ostatecznego

       

      Lekki ruch głowy interpretuje na opak

      Ptak w niej trzepocze, myśli: "A co jak...?"

      Z każdą sekundą jest coraz gorzej

      I wzywa w myślach: "Pożądania boże!"

       

      Lęk przed spojrzeniem obróciła w pragnienie

      Byłoby to jego troski ostatnie potwierdzenie

      Całą sobą więc krzyczy - tylko nie gardłem

      "Sprawdź, czy tu jestem! Czy uciekłam z czartem!"

       

      Gdy światło już widać w oddali

      Zapowiedź wyjścia, kilku kroków ostatnich

      Rodzi jej się scena przed zmęczonymi oczami

      Jego radości i między nimi ściany

       

      Zawsze posłuszna, czy tym razem też wymusi uśmiech?

      Uda zanurzenie we wspólnych obietnicy uciech

      Jak może znowu czuć się szczęśliwa i kochana?

      Jak może myśleć, że jest chciana?

       

      Czy nie lepiej by było jej zostać w podziemiach

      Gdzie nikt nie odgrywa, nie przerzuca się w pretensjach

      Gdzie znoju swojego nie musi kryć

      Skoro i tak jak nieszczęśliwa żona ma żyć?

       

      Hades przemyślnie w przegranej pozycji ją ustawił

      Nadzieję na życie z ukochanym zabił

      Bo pokochała tego, który by się obrócił

      Który kochałby tak bardzo, że ich przyszłość by odrzucił

       

      Poeta już wyszedł i woła: "Uwaga! Ja, niezwyciężony!

      Za chwilę spojrzę w stronę mej żony!"

      Patrzy; zdziwiony, uśmiech schodzi mu z twarzy

      Jej już bowiem tam nie ma

      W stronę świata umarłych się prędko cofnęła

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach

  • Popularne aktualnie



×
×
  • Dodaj nową pozycję...