Zgłoś

Już wszystko wiesz, każde słońce świeci i ja świecę też,  choć umierają poeci.   Już wszystko wiesz, otwórz swoje ramiona, na słodką serca biel, sobą mnie dokonaj.   Już wszystko wiesz, szczęście czeka za rogiem, ciało dla ciała nałogiem, namiętnych pożądań — deszcz.   Już wszystko wiesz, ciągle skropleni trudem, gonimy czas i ułudę. Czy miłość dogoni nas też?

tekst autorski (mój) - bronmus45 // wokal i oprawa muzyczna SUNO (AI) zapraszam pod adres, jednocześnie prosząc o komentarze z oceną  

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  ~~~

@Berenika97Można spróbować połączyć te dwie interpretacje. Na przykład życie, z jego trudnościami, ciągłymi zranieniami, przeciwnościami losu - można w jakimś sensie porównać do toksycznego partnera, na którego jesteśmy skazani i który ciągle podejmuje działania, odbierające nam siłę, pewność siebie, nadzieję, radość. To ktoś, kto ciągle na mówi "sprawdzam". Czy wytrzymasz, ile wytrzymasz. Ale beze mnie ciebie nie będzie (to często powtarzają swoim ofiarom narcyzi, psychopaci). Koniec życia może być postrzegany jako uwolnienie. Nie chodzi mi tu o myśli samobójcze, ale bardziej na dojrzewające, w miarę nabywania doświadczeń i krystalizowania się wewnętrznej siły, pogodzenie się z tym, że kiedyś nastąpi zmiana i że nie trzeba się jej bać. Z tym, że oczywiście różnica tkwi w tym, na ile ten "kres" jest nieuchronny, ale poza naszą kontrolą, a na ile możemy sami go wywołać, bo wiersz oczywiście nikogo nie zachęca do desperackich kroków.

jeśli Popielec to już nie pył tu tylko popiół wchodzi w grę po którym czasem musimy iść choć nam w środku wszystko wrze

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję.