Bachus

[Tomasz Obłuda]

Satyr pijany tak,
że chwieje się na boki,
lecz szczęściem jego,
nimfy pilnują łotrzyka,
idzie lasem,
śpiewając pochwalne peany.

Inny na fletni gra,
lew śpi u jego kopyt,
artysta zaklął go,
melodią słodką,miłą.

Korowód płynie w trawie,
nuci głośno szeptem,
radość maluje się,
na rozgrzanych twarzach,
a w lektyce,
przez centaury niesionej,
Bachus z poetą śpią,
śnią radosne treny.

Wino,wino niech żyje!
chodźmy z tym pochodem,
póki dusze są młode,
nieobrosłe piołunem.

[javed_86]

jak dla mnie opis, nawet nie zroszony poezją
pzdr.

[Tomasz Obłuda]

oh jak ktoś by tu coś zrosił poezją,daj mi znac w prywatnej wiadomości,bo jeszcze się nie spotkałem chyba.Masz rację co do wiersza raczej.pzdr

[javed_86]

chodziło mi o to że, Twój wiersz
przypomina mi jakiś zwyczajny,
książkowy opis jakiejs syutacj,
-w tym wypadku pochodu bachusa.
o to, że nie czuje w nim
wielopoziomowosci przekazu.
(sam nie wiem o czym mówię)

[Tomasz Obłuda]

mniejsza z tym czy wiesz.Ale mówisz dobrze. ;)

[marek dunat]

a dla mnie jest on poezja zroszony . i to nawet sporo . powiem więcej - ma jakiś tajemniczy średniowieczny klimat .