Żywioły sztuki

[Elhana Hartnett]

Rosną gdzieś jeszcze kwiatki nieskalane!
Jak ja kocham te kwiatki na łące,
latem, o świcie,
gdy rosa jeszcze osrebrza podszycie,
a wokół jeszcze szum drzew
i ptaków śpiew
i zatarta barw granica -
taka to malownicza okolica.
I jeszcze taniec obłąkanej wariatki
w rytm natury -
żywioły, żywioły sztuki!

I tak ją malują, jak ją widzą
upadli artyści,
ją – obłąkaną wariatkę
zaplątaną w żywioły sztuki.
Wicher unosi ją lekko nad ziemię
jednym pociągnięciem pędzla
i mienią się barwy
i tłumią się szepty
na krawędzi dnia i nocy,
szaleją zmysły,
krew się w żyłach trwoży!

Dokąd z czasem umyka myśl ochocza
ta, co szczepi wpierw wielkie nadzieje,
co zagrzewa piękne idee?
Dokąd odchodzą te wzniosłe uczucia,
co sprawiły, że szalały zmysły,
krew się w żyłach trwożyła
z powodu byle radości?
I te, co dawały natchnienie
o każdej porze chęci tworzenia
słownych obrazów –
pejzaży duszy?!