Pętla

[Luna Mi]

Siedziałam sama w pokoju, było duszno, choć za oknami słyszałam wycie wiatru. Pędził rozszalały, próbował wedrzeć się w zakamarki ścian, przeniknąć mury, rozedrzeć szyby zawieszone wysoko na siódmym piętrze ponurego wieżowca. Cierpki aromat taniej kawy topił się w moich ustach jak pocałunek prostytutki. Wskazówki plastikowego czerwonego budzika wskazywały południe.

Zgarnęłam resztki przypalonych pierogów do kosza i zaczęłam pakować torbę do pracy. Nie mogłam dzisiaj wstać, choć moje stopy paliły od rozregulowanego kaloryfera a budzik Magdy w nieskończoność wydzwaniał swoje melodie. Jak zwykle spóźniła się do szkoły pozostawiając po sobie plątaninę rajstop, majtek w kubusie puchatki i niedojedzoną kanapkę z pasztetem.

Leżałam wpatrując się w poprzeczne linie żaluzji, ciemne zasnute niebo sączyło szarość przez wąskie szpary w aluminiowych deszczułkach, kurz mienił się srebrzyście w zaokrągleniach brzegów. Powinnam była wstać już dwie godziny temu, przygotować plany lekcji, wziąć kąpiel, posprzątać. Magda znowu będzie się czepiać że nie wyczyściłam muszli klozetowej od środka i tak nigdy tego nie zrobię, brzydzę się, od tego są szczotki a nie goła ręka ze ścierką. Zresztą, po co wstawać, lekcje zaczynam dopiero po południu. W telewizji o tej porze lecą tylko brazylijskie seriale, aż wstyd się przyznać, że znam wszystkie ich zawikłane historie na pamięć.

Może zbiorę się wcześniej i zrobię zakupy, ale na samą myśl o żółtych panelach i kiczowatej uśmiechniętej biedronce odechciewa mi się jeść. Pewnie znowu jakiś pijak zapomniał, że zostawił przywiązanego do słupa psa, który wyje teraz żałośnie.

Ależ tu gorąco, ale nie mogę otworzyć okna, bo wiatr wyssie mnie jak pestkę wlepioną w cementowe pudełko. Może pojadę do Tomka, to i tak po drodze na stację. Nie, na pewno śpi, całą noc robił projekt, zasnął nad ranem a teraz zawinięty w zwoje kołder przesypia moją samotność...

Najbardziej nie lubię sobót. W lutym nie ma różnicy, jaka to pora dnia, szarość poranka wtapia się we wczesny zmierzch. Od wielu tygodni nie widziałam słońca, kiedy wstaję jest jeszcze ciemno, kiedy idę do autobusu gasną latarnie, ale wciąż panuje półmrok.

Zza rogów wyłaniają się skulone postacie, suną powoli do autobusów zacumowanych na pętli jak statki widma. Zapocone szyby i zmęczone oddechy, czasem jacyś zaoczni studenci rozmawiają o piątkowej imprezie. Szkoda, że nie dostałam się w tym roku na studia. Gruba dziewczyna w czarnym płaszczu i pozaciąganych rękawiczkach poprawia swój dekolt, jak biała wypatroszona ryba, jej podgardle zdobi wbijający się w szyję srebrny naszyjnik z krzyżem. Robi się coraz większy tłok, ktoś wpycha mi łokieć pod żebro, za chwilę jakaś baba zacznie sapać koło mnie bym miała wyrzuty sumienia że siedzę i nie ustąpiłam jej miejsca.

Najgorzej jest wysiąść przy stacji, zanim przecisnę się do wyjścia, muszę ocierać się o niewyspane policzki, wyperfumowane mankiety i zatęchłe torby z niezjedzonym śniadaniem z nocnej zmiany. Kiedy autobus wypluwa mnie na stację jest już jasno. Przenika mnie poranne zimno, czuję jak wspina się po kręgosłupie i dotkliwie wbija swoje ostre igiełki w moje wygrzane ciało. Na peronie wysoki chłopak w obcisłych czarnych dżinsach i wojskowych butach pluje na tory. Na szczęście w pociągu jest zawsze ciepło, stuk puk, stuk puk, choć siedzenia zrobione są z twardego sztucznego tworzywa zasypiam z twarzą odciśniętą na zimnej mokrej szybie.

I tak jest, co sobotę, tak jest codziennie, czy tak będzie już zawsze? Nie wiem jak długo jeszcze to zniosę. Wielka, ciężka gula dusi mnie w gardle. Nie zauważam roześmianych dzieci bawiących się roztopionym śniegiem. Nie cieszą mnie pierwsze promienie słońca, czuję jak od światła rozszerzają się moje źrenice a nagły przypływ adrenaliny tłumi widok brzydkich napisów na brudnych murach.

Dni mijają jak kartki wyrwane z kalendarza, nic się nie zmienia, ten sam pies obszczekuje koła mojego autobusu. Nawet nie jest mi już go żal, któregoś dnia zginie potrącony przez zniecierpliwionego kierowcę. Ptaki zaczynają świergotać o świcie, brunatne pasma trawy nabierają żywszej zieleni, ziemia powoli rozpręża się uwalniając od wielo miesięcznego mrozu, oddycha i pachnie wilgocią.
Przyszła wiosna.
Nie zauważyłam.

[pathe]

co mi się nie podoba
-strasznei dużo przymiotników i porównań.mi to utrudnia trzymanie się wątku, chociaż jest barwnie
-długie zdania
-brak akapitów

pozdr serd

[Luna Mi]

Ufff, myślałam że będzie gorzej. Z przymiotnikami trudniej się będzie rozstać ale całą resztę da się zrobić ;)
dzięki serdeczne

[menda]

fajne, tylko ten pies !
nie żal ci, że ktoś niecierpliwy zabije psa ?
brrrrrrr, ale z ciebie bestia !