Poronne wzlatanie

[amk]

witaj poranku, wilgocią przeszyty i ziąbem,
bez szczypty choćby ufności, że opadające liście
pozwolą odrobinę zwolnić tempa wiary i niewiary,
nie zapomnieć zapachów, muzyk, barw, wiosny i lata,
kawał pergaminu, pęk balsy i szpulę szpagatu
przepoczwarzyć czarownie w radosny latawiec,
szalony pychą wolności wielkiej, jakże udawanej,
niosącej wśród motyli z magazynów, na ogona końcu
klucz żeliwny, starością zdobny - czy odważny
lewitować w malignie, miarach i bezmiarach,

by patrzeć w twoją stronę zza wiatru tęsknoty,
by w trwodze oddać uniesień świty i zmierzchy,
by umieć zaświadczyć, że jest, po prostu, żyje
i czasem, ledwie tylko, nie pamięta

[Waldemar Talar]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo zgrabny ten poranek ,miło się czytało
i jakoś cieplej się zrobiło mimo zimowej pory.
pozdrawiam Waldemar

[Lena Achmatowicz]

"witaj poranku" - balastuję w stronę lukrowego ciacha; dalej całkiem przyjemnie, aż do zakończenia - ost strofy;

wiatru tęsknoty
uniesień świty i zmierzchy
- cukierkowe dopełnienia
i jeszcze "by";


po oczyszczeniu:

patrzeć w twoją stronę zza wiatru
świty i zmierzchy oddać
zaświadczyć, że jest, po prostu, żyje
i czasem, ledwie tylko, nie pamięta

-------
pozdrawiam serdecznie
Lenka

[amk]

Waldemar, wierzę, wybaczy mi, że Lenie podziękuję pierwszej, co niniejszym czynię.
Leno, przyznaję Tobie rację - te cukierkowe dopełnienia mogą, acz nie muszą, być usunięte - przemyślę ewentualne zmiany. Pragnę jednak powiedzieć, że użyłem ich absolutnie świadomie i celowo - produkt posiada, tak przynajmniej wydaje się autorowi, kilka warstw znaczeniowych, których teraz jeszcze nie przywołam, ponieważ przez pewnien czas nie chcę miłym czytelnikom niczego sugerować. Uzupełnię komentarz za kilkanaście dni.
Pozdrawiam serdecznie.

Waldemarze - bardzo dziękuję i serdecznie pozdrawiam.