Anioły są białe

[Manus]

Wychodzę! – radośnie rzuciłem w półmrok pomieszczenia.
Ciepłe spojrzenie kobiety przykuło mnie jeszcze na chwilę…
W lustrze jej oczu migotały dzieciństwa spełnione marzenia,
To wszystko, w co każda matka wkłada całą swoją duszę i siłę,
By w końcu ujrzeć pierworodnego, jak rozpościera skrzydła,
I pewnie wzbija się w przestworza życia, by stworzyć rodzinę.

Gdzieś z bardzo daleka wpadł na mnie stłumiony dźwięk,
Niczym zabłąkany płatek śniegu, który spada na ciepłą szyję,
I topnieje szybko, niwelując wszystko, co gościło niemiłe.

Witaj najdroższa! – stęskniony padłem bez tchu w jej objęcia.
Delikatne dłonie zgrabnie wtopiły się w moją bujną czuprynę,
Ciepłe usta spragnione wzajemności szukały nieomylnie celu,
By po chwili połączyć się w rozkosznym tańcu gorących ciał.
Słowa ojca powróciły do mnie łaskawie - Ja dokonałem wyboru:
To ona i tylko z nią chcę się zestarzeć, tak jak Ty - Ojcze mój.

Nie wiem kiedy uderzył, o wiele mocniej, celniej i zdecydowanie,
Dźwięk gorszy od poprzedniego - wprawiając mnie w zakłopotanie,
Bo niby nadal daleki, a bliski, nienamacalny i tak strasznie realny.

Wzdrygnąłem się i szybko wstałem, by ukryć osobliwe zmieszanie.
Gdy tak stałem, poczułem jej prośbę o odpowiedź na jedno pytanie…
Powiew wiatru i szum wody, przegonił dawno ducha niepogodę,
A gdy potok nieopisanej radości targnął mym ciałem, ja wiedziałem,
Że odpowiedź od zawsze była tylko jedna – tak, Najmilsza, TAK!
I w odruchu niepohamowanej beztroski, w dwóch susach skoczyłem…

TRZASK!

Anioły są białe, to wiem z pewnością.
Otaczają cię tkliwie spokojną czułością,
Wszystko jest teraz tak bardzo daleko,
Gdy do końca życia pozostaniesz…

___
przeniosłem ten tekst do działu proza, bo chyba tu bardziej pasuje.
Upraszam o szczere komentarze, za które z góry dziękuję.
Manus

[Don_Cornellos]

1) Najbardziej podoba mi się pierwsza strofa, jest przejrzysta.
2) Nie rozumiem tego: Gdzieś z bardzo daleka wpadł na mnie stłumiony dźwięk,
Niczym zabłąkany płatek śniegu, który spada na ciepłą szyję,
I topnieje szybko, niwelując wszystko, co gościło niemiłe.
3) "Ciepłe usta spragnione wzajemności szukały nieomylnie celu" - bardziej zamiast 'szukały" pasuje mi: znalazły od razu cel - czy coś w tym rodzaju
4) Czy w tym tekście mowa jest o samobójstwie?
5) Całość dla mnie jest jakaś taka niejasna

Pozdrawiam

[Manus]

Odnośnie powyższej uwagi, co do sensu tekstu. Opowiadam tu o młodym człowieku, który od życia dostał to, czego każdy mógłby sobie tylko zapragnąć, by w przypływie pozytywnego uniesienia, jednym nieroztropnym [wy]skokiem zniweczyć całą swoją przyszłość i to kim się stał.

Odnośnie dźwięku / odgłosu - to oznaka nieuchronnie zbliżającego się przeznaczenia, które powoli materializuje się, by ostatecznie stać się tragicznym faktem.

Końcówka może być interpretowana zatem na kilka sposobów - wedle uznania i nastawienia czytającego.

Może w tym kontekście będzie łatwiej zrozumieć powyższy tekst.
Pozdrawiam Czytelników. Manus

[asher]

Super proza, jak zwykle.

[Manus]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzięki asher.
Mam tylko jedno pytanie, bo to mój debiut tutaj - co to znaczy 'jak zwykle'?
Manus