Póki

[czartak]

sen, z adresem gdzieś zaplątanym
upłynął i przesypał
całe krocie pustych, poskręcanych w płomieniu
plew
cud- pudełko!
jeszcze jednym z ostrych kantów
orze twoją twarz
i przecina nim soczystą duszę
od szaleństwa śnieżnych oczu
po oczospady- najciekawsze jej zakątki
póki nie stoisz po sumienie
w morzu plugawej, czerwonej łuski
czekając na inne, jakże inne słowo
zaśnij znów
*
póki nie stoimy
oddani całą duszą
żelazu, katom i zagrzybionym ścianom
niech strzęp tego motylka
gra nam w widmowym słońcu
o tym, jak rozbił się na wierzbie
bo nie lubił miejsc
a czas jakoś zawsze przechodził obok
drzewa też niech stoją
w ramach nagrody za
wieczną kąpiel w czasie
niech zaznają miejsc
i pogładzą nieśmiale puch rozbitych
skrzydeł
choć jednym, jedynym ruchem!
*
póki nie kazano
stać nam w żelazie, katach, labiryntach
bólu ,,nie’’
niech nam choć trawa przygrywa
wraz z dziećmi łuski i żelaza
póki nie znamy, co chwała
niech gra
ktokolwiek