Krew, ból i strach

[Łuksaz Ł]

Czasem czuje się jak bez życia,
Czasem czuje jak cień pije mą krew.
Czuje ból tysiąca ran,
Czuje się zupełnie sam.
Moje oczy nic nie widzą,
W moich oczach tylko pustka.

Krew, jedyne co czuje w ustach.
Krew, jedyne czego jestem świadomy.
Krew, jestem pusty, jestem jej pozbawiony.

Te wrażenie ogarnia mnie,
Ogarnia, gdy najmniej tego chce.
Targa moją brudną duszą,
Wyrwać ją usilnie chce.
Jak ja z tym źle czuje się,
Czy ktoś zdoła dobić mnie?

Ból, to właśnie on powala mnie.
Ból, w mym krzyku wyraża się.
Ból, to pierwsza i ostatnia rzecz, w mej świadomości.

Nie rozumiem tego stanu,
Czemu jak śmieć czuje się.
Nie mogę poddać się od razu,
Już raz to niemal zgubiło mnie.
Walczę z sobą z całych sił,
Czy ta walka zniszczy mnie?

Zostaje strach, że jednak w końcu złamie się.
Zostaje strach, że kiedyś sam się w sobie spalę.
Zostaje strach, przynajmniej wiem, że nie jestem sam.

Witam wszystkich! Ave wam!
To pierwszy mój wiersz na tym forum, choć nie pierwszy który do tej pory napisałem ;) Chciałbym dowiedzieć się co o nim myślą osoby, które mnie nie znają. Proszę o obiektywne opinie bo właśnie takie są najcenniejsze.

Respect dla was wszystkich

[Spiro]

Jeżeli mogę coś zasugerować - dołączyłem do szacownego grona bardzo niedawno i teksty wrzuciłem do Warsztatu (nawet jeśli wydawało mi się, że są gotowe). Zanim to się jednak stało przez wiele tygodni śledziłem jako gość wiersze koleżanek i kolegów oraz wszystkie dołączone do nich komentarze. Daje to dostęp do tak ogromnej bazy wiedzy, oczytania i różnej uczuciowości, że uwierz - warto.

Jeśli chodzi o wiersz - przykro mi, ale dla mnie jest tragiczny (mam na myśli jego styl, treść, formę i praktycznie wszystko co się w nim znalazło). Ciężko się to czyta i jeszcze trudniej konstruktywnie skomentować. Może lepiej i dłużej władający piórem coś doradzą.

Możesz spróbować pozbyć się zacięcia do rymowania, bo całość wygląda tak, jakbyś dopasował treść do rymów właśnie. Pomijam na razie jakość tych rymów oraz wszystkie "mą" "me" "mej", nic nie wnoszące inwersje, koszmarne powtórzenia, oklepane metafory.

Serio. Najpierw trochę poczytaj, potem pomyśl co chciałeś przekazać i napisz jeszcze raz (nie przerabiaj). A na samym końcu wstaw to wszystko do Warsztatu z nadzieją, że jednak warto było się trochę pomęczyć