Zastanowienie

[aha]

Spuszczam głowę
Odwracam w druga stronę

Dlaczego człowiek za miłość tak wielką
Za serce tak czułe
Musi godnie znosić oddalenie

Odchodzę znikam według życzenia
Skoro nie łączą nas
Wspólne najwznioślejsze marzenia
Chcę zniknąć i trwać w bezkresie
Wole upajać umysł złudnymi mrzonkami
Zaszyć serce w niedostępnym zakamarku
By już nigdy
Nikt....

Wolę odejść niż czuć oszukanie
Wole zniknąć wcześniej niż
Skonać z niezrozumienia
Lub skonać niewidocznie

Są rzeczy niepojęte
Tak wzniosłe i delikatne
Ze czasami jeden krzywy
podmuch może je zniszczyć
zarazem są jednak tak trwałe
ze nawet tłumione
niechciane zapomniane i nie pieszczone
samotnie rosną w siłę.

[Tomasz Obłuda]

nie doczytałem do końca

[Julia Valentine]

literówki oraz wielokropek (dokładnie czterokropek); po pierwsze

zgadzam się z Alter, list egzaltowanej pensjonarki - świetne określenie; po drugie

rozumiem, ze wiersze o miłości mogą kojarzyć się z słowami typu: oddalenia, najwznioślejsze, skonanie, mrzonek itd. - określeń używali np. romantycy, ale to było dawno, na prawdę

radzę pomyśleć nad uwspółcześnieniem tekstu, zrezygnować z patetycznych wzniosłości, inwersji, wielokropków, wielkich liter na początku każdego wersu oraz jakiejś połowy słów
proszę mi uwierzyć można napisać piękny wiersz o miłości w sposób oszczędny, współczesny i zarazem na wskroś romantyczny i piękny

pozdrawiam serdecznie