Kołowrotek

[Vanity fare]

Kręci się ziemia w szaleńczym pędzie,
to jesteś w dołku, to znów na górze.
I szukasz drogi w pisarskim trendzie,
i razy zbierasz na własnej skórze.

Chciał pewien poseł tworzyć poezję.
Nad wyraz tępy był, nie ukrywam.
Spójrzcie, powiada, na słów finezję
których na codzień w sejmie używam.

Moje oracje i filipiki
w wieczną pamiątkę zamienić muszę.
A jakie w głosach da to wyniki
kiedy pospólstwa zdobędę dusze.

Jak rzekł tak zrobił. I z pracy dumny
poprzez sejmowe mknie kuluary.
Niby istota, niby rozumny,
ale uparty jak osioł stary.

Szepce strwożona z klubu posłanka.
-Trochę pokory drogi kolego,
to czczych sloganów jest wyliczanka,
to jest po prostu twór do niczego.

Nie pobrzmiewają w nim nuty wieszcze,
wodospad rymów co pierś zatyka,
tchnące przestrogą wizje złowieszcze
lub choć mazurków świat Fryderyka.

Gdzieś romantyzmu zgubił epokę,
patriotyczne Narodu trwanie,
w wierszach ukrytą wiary opokę
i ufność w Polski nieprzemijanie?

Gdzie choć namiastka krzyku "Za Naszą".
Czy Ci Ojczyzna jednako bliska
gdy Twoje wiersze nicością straszą
a małość serca jak żółć wytryska.

Ziemia się kręci w szaleńczym pędzie.
Niejedną tfurczość w górę wyniosła.
Brońmy więc swego, bo na nas będzie,
że się utrwali poezja posła.

Kręci się ziemia w szalonym pędzie,
co z nami będzie, co z nami będzie.



PK VII 2005

[zak stanisława]

my z tego posła zrobili osła....