Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

„Obłoki”

Ona Miszel
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ona Miszel

Ona Miszel

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Pytałaś mi się kiedyś
O co Ci chodzi
Masz obłoki na ustach
Wylewają Ci się z rąk
W zgięciu nosa płynie łza
O ty nie pokorna

Nie pytaj mnie więcej
Co u mnie
U mnie taki dziwny zakręt
U mnie puder na policzkach
I u mnie moje oczy
Zdradzają

Pytałam czym jest Miłość
W rowku pomiędzy pasami jezdni
Pięć centymetrów leci wodą
Dobija mnie ten rowek
I te liście mokre podupadłe

Czym jest szczęcie?
Spojrzeniem
Albo patrzeniem
Nie pytaj bo mnie to boli
Zapytaj czy widziałam ten błysk?

Wiesz co, wszystko
W Twej dłoni jest
Sade co leci w głośnikach
A może pamiętasz rozmowy?
Dlaczego poeta pali
A kim jest poeta

Spójrz na mnie
Zbliżasz się czasem a ja odpycham
Chcesz dotknąć
A ja nie pozwalam

Nie wiem czym idę
Może drogą
Może jezdnią
Autostradą

Nie proszę więcej
Spójrz
Bo ja mam wiatr w swych dłoniach
Czasem go opuszczam
Czasem puszczam
Czasem trwam
Myślę
Ale zawsze z Nim jestem

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      samotne Teraz

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • Poet Ka
      To było...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • Alicja_Wysocka
      Zyzuś tłuścioch (tercyna)

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • .KOBIETA.
      Tam na drugą stronę

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Arsis
      To było...

      Przez Arsis · Opublikowano

      Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...