Swawola bez czci i kultury

[Lilianna Szymochnik]

Idzie długa wielka karawana ludzi,na cmentarne czasu mury
znicze niesie kwiaty i zapala,za dusze do nieba światełkami.
Ksiądz mszę i kazanie głosił z kościelnej z góry szczytu ambony
machnął!-kropidłem pokropił,jak deszczem pomoczył ubrania.

Mrowie samochodów,po ulicach,rój wszelkiej kolorowej blachy
wielkie się zebrały tłumy ludzi,pomnikom zebrane i w gromady.
Wszędzie się kręcili i deptali swoimi nogami,rozpychali łokciami
jak?-mrówki się kręcili,chodząc między,tymi z marmurów ścieżkami.

Wszyscy stali wpatrzeni w zadumani pomnikom w kamienne napisy
na te znaki wyryte w modlitwie,bliską i daleką myślą swoją błądzili.
Wiatr się zerwał gwałtownie i duchem porywistym porwał w wiry
porozrzucał czapki z głów,wszędzie kwiaty leciały z pomników.

Jakieś dziecko małe szukało swojej zagubionej w tłumie mamy
płakało i wołało echem,po całym krzyczą i biegając cmentarzu.
Słychać,było w pobliżu!-głupie śmiechy,słowa głosy podniesione
bo?-krzakom stała w kątach młodzież!-popiła z dymkiem alkohole.

Młodość pusta głowa nie myśli zbytnio swawoli głowy rozumem
żuje gumy,strzela balonami,pestki sobie z ręki zębą plując skubie.
Taką mamy młodzież ręce w kieszeniach-oto!-szpan z tupetem
inne im myśli w głowach?-mąciły i rwały widoki-oczętom panoramy.

Telefony komórkowe muzyką w nuty melodią w dźwięki swawoliły
jakby tańcu grały różańcu,tak na przekór z głupoty i z idiotyzmu.
Jeden z drugim się szarpał i krwią z nosa z rany kroplami broczył
jakaś!-dziewczyna nuciła sobie melodię,pod nosem dla rymu i taktu.

Tak wyglądał!-mój?-dzień-Święta Zmarłych,tym co odeszli śpiącym duszą
cmentarnym murom,żadnych czci!-i uczucia,żadnego,tam!-im?-z duszy żalu.
Dla,tych młodych ludzi trunki,już!-poprzewracały kroki i myśli z tego rauszu
ubawiło wielce!-lecz?-zasmuciło serca i sumienia ludzi-z wiekiem! starszych.