Życie w pięciu odsłonach.

[gabriel p.]

– Obudziłem się do życia – rzekłem
wykładając pierwszą kartę.
– Teraz chemia niech robi swoje
a ja spokojnie zacznę byt.
I stało się tak, jak stwierdziłem.
Wpierw spokojnie, niczym kapuśniak
co pada z wiosennego nieba a potem
było już tylko pod górkę...

– Znam już życie – rzekłem
kosztując go pełną gębą.
– Kłamiesz!
I znów ten głos przeszywający
niczym zimna kropla deszczu,
niechciana, która jak na złość
zawsze wpada za kołnierz.
– To prawda! – bębniłem
sam do siebie. Swoje
towarzystwo jest najciekawsze.
Letnie eskapady skończyły się,
gdy zgasło słońce.

– Znudziłem się życiem – mruknąłem
unosząc kieliszek przed lusterkiem.
– Moja najlepsza przyjaciółka! Moja
Aqua Vitae!
– Przestań! Co to za życie być
niewolnikiem?
– Zamknij się wreszcie! Jedyna moja!
Tyś ostatkiem gdy jesienne słoty
oblekają świat czerwienią – jak
rasowy ćpun modliłem się do
butelki – a melancholia słoty
wygrywa marsz pogrzebowy
na fagocie i wiolonczeli.

Skończyłem życie – pomyślałem
wypuszczając ostatnie tchnienie.
– Co za życie? – stary, przepity głos
szeptał bezwstydnie w mojej głowie.
– Gdzie to życie? Usta schłodzone
niby lodem nie drgnęły.
Dopiero, gdy krew w żyłach zastygła
ujrzałem ostatnią odsłonę.

... – powiedziałem do nicości.
Nikt nie odpowiedział.

[Marlett]

Można rozbudować i umieścić w Prozie.
PozdrawiaM.

[zak stanisława]

to przypomina mi wiersze Suryna, podobne... i podoba misie taka prozowatość...
pozdr ES