Zatrzymaj depresje łzą

[Lilianna Szymochnik]

Dlaczego?każdy zadaje sobie w myślach,to?-pytanie
o młodości do samobójczej uciekłaś życia nicią śmierci.
Dokąd Cię zwiodła pokuszeniu myśli szaruga duszy złego
piękności magiczna kwiatu różą zwiędłaś pączku ziemi.

Byłaś iskrą rozpalającą ogień dla ciepła w życiu
kochałaś i byłaś kochana,przez wszystkich z miłością.
Z jakich przyczyn wziąwszy sznur wiszący pętlą szyi
oddech swój zatrzymałaś na zawsze wieczności-dziewczyno.

To wstrząs i szok szalonej depresji jesiennej aury
nikt nie może odgadnąć przyczyn tego kroku tragedii.
Matka oczom łzą krwawicą bólu,jęku,krzyku i rozpaczy
oszalała w nadaremnym ratunku córki dla dziecka życiu.

Dla Twojej urody i mądrości z serca oddanego uczucia
walecznej o innych zawsze uśmiechniętej i pełnej radości.
Co?-Cię popychało do tego czynu z impulsu w takie dramaty
dla Ojca i Matki tragedia wielkiej straty przerażenia.

Dlaczego? to zrobiłaś i nie zapłakałaś słonymi w czas łzą
może?odegnałabyś i wyzwoliła złego ducha z głębin skrytego.
Mogłaś oczyścić serce i odeszłaby Tobie,ta zła czynu myśl
A teraz tylko przygnębienie i smutek,po twarzach bije żałobą.

Zostawiłaś wszystkim słone łzy rozpaczy i Twoim bliskim
targnąć się dla swojej straty wiatrom nerwom poszarpanym.
Porwana z falami w ponurą dna przepaś gwałtownej depresji
śmierci gorzkie łzy wylane załobników-one pozwolą nam żyć.