Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

oddychanie beztlenowe

pathe

Przez pathe
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

pathe

pathe

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

ściany domu są unerwione
jak liście klonu pulsuje
skroń

znowu za późno
suszymy brudy przy zatrzaśniętych oknach
zatęchłe powietrze drapie nozdrza
rozszerzone połykają

grad twoich słów podnosi
ciśnienie podcina żyłki
zasłony którą szczelnie

zaciągasz się

zielenią tej wiosny
nie do przełknięcia

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



podoba mi sie jak Autor buduje znaczenia :)
Środek niestety nie dla mnie. Pozdrawiam.
M._Krzywak

M._Krzywak

Opublikowano
Opublikowano

To i ja się przypomne :)
Niezły kontrast - zatęchłe pomieszczenie i świeżośc wiosny - wydaje się, że wewnątrz i zewnątrz są dwiema różnicami - i od razu nasuwa się analogia - piękno na zewnątrz-brzydota wewnątrz. Czyli korzenie są tego wiersza w pojmowaniu średniowiecza.
A czy złe? Mam wrażenie, że zostało przekazane to, co byc powinno. Tylko trzeba znaleźc klucz (jak np. motyw zasłony - nie chce się wyjrzec, chce się zostac w tym, co brudne/zatęchłe. Zatem - wiosna nie oczyści - fajna puenta)
Pozdrawiam.

pathe

pathe

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



podoba mi sie jak Autor buduje znaczenia :)
Środek niestety nie dla mnie. Pozdrawiam.
ponoć koniec i początek powinien najbardziej przemawiać.środków się nie pamięta:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Jonasz

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Proszalny te uniki mają bardzo współczesny charakter, bo dzisiaj, nawet w polityce obserwuje się zjawisko przypierania rozmówcy do muru, że musi się zdeklarować lub jednoznacznie wyrzec jakiejś postawy, żeby nie został obłożony anatemą. Jonasz bał się prorokować w mieście grzechu.
    • Simon Tracy
      Ryzyko pełni

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      @Berenika97 Wilk odchodzi z wielu przyczyn. Musi być samotny. Tak naprawdę to on jest wierny, romantyczny i prawdziwy. To nie bestia była mrokiem. Mrokiem było to, co próbowało nią nie być.   Można to podsumować w ten sposób. Nie przekleństwo mnie zmieniło. Przekleństwem było to, kim byłem wcześniej.
    • Berenika97
      Jonasz

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Proszalny   Bardzo interesujący jest przypis autora :)  Przeczytałam wiersz i Twój przypis - rzeczywiście niuans. :)))    Bardzo sugestywnie opisałeś nocną izolację. Bardzo podoba mi się ten  biblijny motyw Jonasza - tutaj brzuch wieloryba staje się metaforą współczesnego mieszkania, w którym radio i internet są jedynymi oknami na świat. Przejmujący jest ten obraz "białego szumu" jako drogi mlecznej dla duchów reklam. Wiersz o ucieczce, która nie ma mety, bo uciekamy przed czymś, czego nie umie nazwać on ani my.  Ale to już niuans. :) Świetna, gęsta atmosfera. Bardzo intrygujący tekst! 
    • Proszalny
      Trzydzieste trzecie niebo

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Idealny dzień dobrze rozpocząć godzinę przed świtem. Najlepiej od miłości, od własnych imion, które stają się pierwszym krokiem w nieznane. Za oknem robi się niebiesko i czas zaczyna płynąć przy rozmowach o chmurnych rzekach, leniwie drążących koryto nieba. Upajam się zielenią herbaty i twoim towarzystwem, które jest drogą bez powrotu. Nie wracam do starych uczuć, do dawno przebrzmiałych zdarzeń. Na spacer wyruszamy uzbrojeni w przeciwsłoneczne okulary. Na szkle tarasy domów i czarne koty. W lesie wysokie skarpy pachną słońcem i z każdym krokiem sobie przypominamy, jak dobrze stąpać po miękkiej ziemi. Śnieg dzisiaj odchodzi w zapomnienie. Wystawiam sofę do ogrodu. Mówisz o lipcowej nocy – że szum strumieni, że niemilknące świerszcze – kradnę z kącików ust twoje uśmiechy. Nad nami unosi się spokój, spadają kwiaty starych jabłoni i tak jak śnieg odchodzi w zapomnienie, zapominamy. Godzinę po zmierzchu wracamy, szukając przyczyny szczęścia.    

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Poet Ka
      Jonasz

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Proszalny Księga Jonasza jest jedną z krótszych i zabawniejszych.  Te uniki mają w sobie coś komicznego. Pomijam motyw ryby.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...