Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wernisaż

Ja Centy

Przez Ja Centy
w Proza - opowiadania i nie tylko

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ja Centy

Ja Centy

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Jadąc z Wrocławia w kierunku Wałbrzycha zobaczyłem w Siedlakowicach kierunkowskaz - Kryształowice 2 km. W lewo, drogą miedzy polami i lasami. Najpierw przy ostatnich zabudowaniach Gniechowic ostry zakręt w prawo. I pola.. pola po lewej, pola po prawej. Śnieg zawiewał, na drodze ślisko. Prędkość auta - 20 km/h. Jechałem wolno, bo zakręty mogły być zdradzieckie. Pierwszy był w lewo do lasu. W lesie jeszcze bardziej ślisko. Zwolniłem. Droga trochę wyboista, może zła nawierzchnia asfaltu, albo ubity śnieg… Jechałem wolno i ostrożnie. Zakręt w prawo, w lewo, znowu prosto... W oddali pojawiły się jakieś światła. Psów nie słyszałem, bo akurat Małysz skakał ("Adaaaaaaaś - leć, leeeeeeć") w Trójce. Pojawiła się tabliczka "Kryształowice". Dojechałem do pierwszego gospodarstwa. Po prawej stronie. Przed sobą, w oddali, ujrzałem drugą tabliczkę - Kryształowice koniec. ("Nie za duża miejscowość”. „Może to tu?"). Dla pewności podjechałem dalej. Przed tabliczką, za gospodarstwem droga skręcała w prawo. Pojechałem. Niedaleko jakiś młody człowiek naprawiał na drodze Ładę a jego koleżanka, może żona, przytupywała przy prawym kole. Popatrzyła na mnie tęsknie. A raczej na mój sprawny wóz. Pojechałem dalej. Prosto i zaraz w lewo jak droga prowadziła. Po lewej domy, po prawej stronie pusty placyk. Wolno podjechałem do starej chałupy za placykiem, przy której stało kilka samochodów. ("Wiejski Dom Kultury..?"). Ostrożnie go wyminąłem. Przed sobą jakieś 50 m widziałem rozświetlony budynek. ("Jest"). Zajechałem. Sklep spożywczy i dwóch smakoszy na ławeczce. Nie widziałem, co tam spożywali, ale chyba to nie była herbata z cytryną. Ruszyłem dalej. Tabliczka - Kryształowice koniec. Zawróciłem. ("To musi być to miejsce koło samochodów"). Aut trochę przybyło i nie miałem, gdzie stanąć. Na szczęście ktoś otworzył bramę na podwórko. Wjechałem i stanąłem. Wysiadłem i popatrzyłem na chałupę. Stara, poniemiecka z dużym placem i zabudowaniami gospodarczymi. Jak się później okazało dawna karczma, gdzie SS-mani i żołnierze Luftwaffe przychodzili na sznapsa. Wyciągnąłem z bagażnika aparat fotograficzny, butelkę wina w szarej torebce i poszedłem szukać wejścia. Otworzyłem ciężkie drewniane drzwi ("Diiiiiiiiing, dooooooong") i wszedłem do środka. Do sieni. Przy drzwiach po prawej stronie zobaczyłem wieszak na ubranie. Obok przy ścianie stała stara komoda. Tuż przy drzwiach, chyba do biura. Dwa metry przed drzwiami niski stolik z butelką wina. Na lewej ścianie drugie drzwi i korytarz odchodzący prosto w głąb domu. Do wyjścia na podwórze. Przed nim po lewej ubikacja a po prawej duża kuchnia ze starym kaflowym piecem. Na podwórzu paliło się ognisko, czekając na zmarzniętych albo głodnych. Mijając ognisko można było pójść w lewo miedzy zabudowaniami i wyjść do ogrodu. Albo w prawo do spiżarni. Położyłem na komodzie wino, ściągnąłem kurtkę i powiesiłem na wieszaku. Spadła. Jeszcze raz. Znowu spadla. Rzuciłem na komodę. Za mną otworzyły się drzwi i wyszedł człowiek w okrągłym kapeluszu. Podszedł, wyciągnął rękę. "(Cześć". "Zapraszam") i poszedł dalej korytarzem. Wziąłem aparat i wszedłem do środka. Komórkę miałem w lewej kieszeni spodni. Duża sala, drewniana podłoga i okna, bielone ściany. Kominek nieopodal. Tuż przy drzwiach, w rogu po lewej stronie grał młody chłopak na saksofonie. Trochę dalej obok niego stała niska ława z jedzeniem.Na niej pokrojony chleb, smalec ze skwarkami i jabłkiem, kawałki kiełbasy w drewnianej misce, dwie miski z jabłkami - większymi żółtoczerwonymi i mniejszymi - mocno czerwonymi, tacka z sokiem pomarańczowym w niskich szklankach, paluszki, orzechy włoskie z dziadkiem do orzechów. W prawym rogu wielka herbaciana róża. W celofanie. Nie udało mi się sięgnąć po nic, bo tłum był duży. Zresztą nie tylko tam. Ludzie stali, siedzieli na ławach pod ścianami, na sofie koło kominka i rozmawiali. Albo patrzyli albo się witali albo coś pili... ("Która to jest Kuba?"). Popatrzyłem na ludzi od lewej do prawej i z powrotem. Nikt mi nie przypominał dziewczyny ze zdjęcia. ("Może sama mnie rozpozna". "Moje zdjęcie jest z grudnia"). Zacząłem oglądać prace. Od prawej, obok kominka i tak dookoła sali. Przy okazji przyglądałem się mijanym kandydatkom na Kubę. Nic. Za to niektóre prace rozpoznałem od razu. Widziałem je wcześniej w internecie. Inne były niezwykłe. Zwłaszcza te na plexi. Część pracy dyplomowej Kuby. Doszedłem do ściany oświetlonej halogenem. Stanąłem w jego świetle. ("Teraz musi mnie zobaczyć"). Najpierw przodem do sali. Nic. Lewy profil. Nic. Prawy. Nic. Wygięcie i uśmiech jak na zdjęciu na forum. Nic. Usiadłem na ławce. Pomyślałem, że wyślę smsa-a i zobaczę, kto odbierze. Wysłałem i czekam. Od tego halogenu zrobiło się gorąco i ruszyłem dalej. Dotarłem do bufetu. Wziąłem kromkę chleba, nabrałem patyczkiem resztkę smalcu i rozsmarowałem. Pogryzając obserwowałem salę. Trochę się przerzedziło, bo niektórzy poszli do ogniska smażyć kiełbasę. Na środku sali rozmawiało kilka osób. Niewiele. Dokładnie dwie. Dziewczyna coś mówiła a chłopak notował. ("Jak Ci się podoba"?) Zagadnęła mnie stojąca obok blondynka. Ewa - organizatorka wystawy. Żona człowieka, który mnie powitał w sieni. ("Bardzo przyzwoicie". "A która to Violetta Kubiak"). ("Ta"). Wskazała palcem. No to już wiedziałem. Musiałem tylko zjeść kanapkę, wytrzeć w coś tłuste ręce. Jeden duży kęs, drugi duży. Żuję, gryzę, przełykam... Jeszcze trochę. Kawałek tylko. Ona stała z kilkoma osobami. Prawie na przeciw mnie. Próbowałem nawiązać kontakt wzrokowy. Bez rezultatu. („Tak”). Zobaczyła mnie. Nareszcie. Spojrzała i skinęła wskazującym palcem kilka razy. ("Chodź no tu"). No to podszedłem. ("Jacenty" - "Kuba"). Przywitaliśmy się. Przedstawiła mnie kolegom: Piotrek i Piotr. Przyniosłem z sieni, wyciągnięte spod kurtki, wino i wręczyłem bohaterce wieczoru. Chwilę rozmawialiśmy, ale wciąż nadchodzili kolejni goście. Kuba poszła a ja gawędziłem z innymi gośćmi. Z przyjacielem Kuby, który pomagał jej wieszać prace. Nauczycielem akademickim chyba, urodzonym w Koźlu na pewno. Po ósmej mniejszą grupą przenieśliśmy się do Spiżarni. Usiedliśmy przy stołach niedaleko kozy. Dawała dużo ciepła. Gadaliśmy, niektórzy pili wino, szampana, kawę... Ktoś włączył jakąś ruską muzykę. Pojawiali się nowi goście... Witali z Kubą. Chwalili prace, chcieli kupować. Było przyjemnie wśród przyjaciół…. do 22.30. Wtedy pożegnałem się i wyszedłem. Wsiadłem w samochód i wróciłem do domu. Rano trzeba wstać do pracy.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Sylwester_Lasota
      Byle do wiosny

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      @piąteprzezdziesiąte   Dziękuję podwójnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

          Pozdrawiam
    • hehehehe
      lim o - 14.02.

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Dziś* Walenty z miasta Kęty Czuł się jakby z krzyża zdjęty Była wolna chatka Miała przyjść Agatka Doszedł z viagrą sam do ...puenty   *czyli 15 dnia lutego
    • Magdalena
      Kobieta przed czterdziestką

      Przez Magdalena · Opublikowano

      @Wiechu J. K. Próbujmy bracia nieustająco, Pięknego dnia!
    • MIROSŁAW C.
      napar z rozmarynu

      Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano

      @Berenika97 @Rafael Marius @Jacek_Suchowicz   Za mistrzem...   Fraszki to wszystko, cokolwiek myślimy, Fraszki to wszystko, cokolwiek czynimy; Nie masz na świecie żadnej pewnej rzeczy, Prózno tu człowiek ma co mieć na pieczy. Zacność, uroda, moc, pieniądze, sława, Wszytko to minie jako polna trawa; Naśmiawszy się nam i naszym porządkom, Wemkną nas w mieszek, jako czynią łątkom.    Dziękuję. 
    • Migrena
      odbicie

      Przez Migrena · Opublikowano

      nie pamiętam, kiedy to się zaczęło. czy wtedy, gdy furtka zgrzytnęła w środku nocy, jakby ktoś szukał wejścia nie na posesję, ale do mojego ciała. czy wtedy, gdy znalazłem pod wycieraczką zardzewiały gwóźdź, wygięty na końcach, gotowy wbić się w dłoń, w serce, w sen, jakby już wiedział, gdzie trafić. a może wcześniej. gdy jego córeczka biegała po ogrodzie i krzyczała do pustego powietrza: - nie ruszaj mamy. - nie ruszaj mamy. jakby ktoś stał tuż obok, dokładnie tam, gdzie nic nie powinno stać. robert był idealny. punktualny. pomocny. uśmiech miał gładki jak szkło polerowane w laboratorium cieni, tak czyste, że nie zostawiało odbicia. ale oczy… gdy w nie patrzyłem, zimno zaczynało się we mnie poruszać, powoli, jakby znało drogę. w źrenicach coś było - nie ciało, raczej miejsce po nim. głód bez kształtu, po czymś, co już zjadło swoje imię i nauczyło się patrzeć dalej. jego cień czasem nie nadążał. spóźniony o ułamek sekundy, jakby musiał się zastanowić, czy jeszcze chce za nim iść. kiedy mówił, odbicie w szybie nie otwierało ust. jakby coś z jego wnętrza słuchało osobno. pierwsze ciało we wrześniu. drugie w październiku. trzecie w grudniu, tuż przed świętami. kolejne w marcu. zawsze młotkiem. zawsze kobiety. zawsze noc. ostatnia, trzynaście lat. media pisały o „fryzjerze”. o tym, że wkładał im włosy w dłonie, jakby chciał, żeby coś jeszcze miały przy sobie po śmierci. ja wiedziałem wcześniej. widziałem go nocą z czarną torbą, spokojnego, jakby wracał z miejsca, gdzie wszystko było już załatwione. zacząłem dziennik. czasem kartki były ciepłe. jak skóra po czyimś dotyku. znały mój charakter pisma, zanim nauczyłem się go pisać. atrament pachniał metalem, zanim dotknąłem pióra. każdy krok. każdy oddech. każdy cień. śniłem o nim. za niego. czułem chłód żelaza, puls dłoni tuż przed śmiercią, serce drugiej osoby sekundę przed tym, jak świat przestaje się do niej odzywać. czasem nie wiedziałem, czy zapisuję, czy tylko pozwalam, żeby przechodziło przeze mnie. wysłałem anonim do policji. zdjęcia. cisza, która nie miała końca, tylko głębokość. potem list. w środku zdjęcie mojej córki. jej twarz - zamarznięta w półuśmiechu, jakby ktoś kazał jej nie oddychać. na odwrocie odcisk błotnistego buta. ciężki. pewny. tej nocy córka nie spała. chodziłem, zapalałem i gasiłem światła, sprawdzałem zamki, jakby dom mógł się jeszcze obronić. - tato? jej oczy patrzyły jak okna do innego czasu, takiego, który już się wydarzył, ale jeszcze nie dotarł. - tato… czy to, co patrzy przez twoje oczy, też śni? poszedłem do roberta. drzwi otwarte. on w kapciach. dziecko przy nodze. kolęda w tle. jabłka z goździkami. zapach, który powinien być bezpieczny. - potrzebujesz czegoś? zapytał. - nie. tylko… porozmawiać. uśmiechnął się. nachylił, jakby mówił nie do mnie, tylko do mojego odbicia: - trudno jest być tylko niewinnym, prawda? zamknął drzwi. zbyt cicho. zbyt dokładnie. jakby zamykał nie dom, ale proces. od tej nocy nie śpię. palę, bo dym zagłusza coś słodko-mdłego, jak gnijące jedzenie w ustach, jak obietnica, która już się psuje. czasem czuję coś obcego na dłoniach, jakby pamiętały pracę, której nie wykonałem - jeszcze. w szafie młotek. obok różowy bucik. nie od mojej córki. nie od nikogo, kogo znam. w dzienniku zapiski, które nie są moje: „nie krzyczała.” „skóra pod paznokciem.” „kolor włosów: ciemny blond. zbyt młoda.” litery są równe. spokojne. jakby pisane bez pośpiechu. pod poduszką pukiel włosów. idealny. zimny. jakby jeszcze o czymś pamiętał.   nie córki. nie wiem czyj. w nocy śniłem, że śpię. we śnie śniłem, że wstaję. obudziłem się w łazience. nóż do tapet w ręce. lustro zaparowane. ktoś narysował na nim odwróconą trójkę. znak, który wyglądał, jakby zawsze tam był, tylko czekał, aż zacznę patrzeć. coś drgnęło za mną. - tato? córka stała w drzwiach. czerwone plamy na jej palcach pulsowały, jakby nie były plamami, tylko miejscami, przez które coś oddycha. jej spojrzenie było spokojne. rozumiała więcej, niż powinna. - nie wychodź,  szepnęła. rano młotek w kieszeni. zardzewiały. ciepły. jakby oddychał wspomnieniami poprzednich nocy. trzymałem go jakby był mój od zawsze, pamięta mnie dłużej, niż ja pamiętam siebie. na ścianie nowe lustro. odbicie nie moje. przechodzę obok. moje oczy patrzą na mnie, jakby znały coś, czego ja jeszcze nie wiem. moją przyszłość. czuję już. coś we mnie patrzy przeze mnie. coś śni przez moje dłonie, przez moje ciało, przez moje dziecko. coś, co nie jest tylko innym. coś, co jest mną, zanim ja sam będę. coś, co ma więcej wspomnień z przyszłości niż ja z przeszłości.                

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...