Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ten ktoś- wspomnienie

KatarzynaBoraczek
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

KatarzynaBoraczek

KatarzynaBoraczek

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Jeśli chcesz to zapomnij
Jeśli chcesz to wyrzuć wspomnienie
Jeśli chcesz to się śmiej i ciesz
Ale ja będę cierpiała
Ciągle nie mogę w to uwierzyć
Zabolało
Jakby ktoś z wielkiej góry
Zrzucił na mnie ogromny głaz
I usiadł na nim trzymając w ręku
Wielki znak zapytania
Potem wyciągnął mnie spod niego
I wtłaczał w głowę tryb
Przypuszczający
I cieszył się moim bólem
Teraz ja zwisam z gałęzi
A ten ktoś siedzi na głazie
Ręką podpiera swoją głowę
I patrzy na mnie
Twarzą pustą
Która wymazała to wydarzenie
Z pamięci
Wziął mnie pod rękę
Ciągnie mnie za sobą
Idziemy przez ulice ścieżki zaułki
Tam gdzie kiedyś był on
I wyciska ze mnie kałuże
Drapie mnie po głowie
I każe ciągle o tym myśleć
Teraz postawił mnie po środku miasta
I kazał krzyknąć
„Zabrońcie za wcześnie umierać przyjaciołom!”


6.10.04

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      Taki ja

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @vioara stelelor   odwołuję   tam jest wszystko prawdziwe oprócz słowa do rymu haftem wiersz wyszywany peel - to chyba filut.   Tak chciałam :)
    • bazyl_prost
      fragment

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      Proza pachnie jak strych. Trzeba się wczytać w to co świeże. To co dobre zawsze jest świeże. Sens życia, czym on jest? Końcem kija czy czymś wewnętrznym. Przygoda czy przeżycie. Opisy przyrody. Przyroda dziś markotna , jak tu się rwać do życia jak roztopiony śnieg znowu zamarzł? Można coś ugotować . Smutno? może budyń?
    • Somalija
      ***

      Przez Somalija · Opublikowano

      @Arsis Zima jest w tym roku udana. Przyniosłam do domu gałązki forsycji, pięknie rozkwitły. Chcesz zobaczyć? Dziękuję za piosenki

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Amber
      Poniedziałek

      Przez Amber · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Podoba mi się pomysł na sprawozdanie, rekord wydarzeń wierszem,  kibicuję:)
    • AgnieszkaJakiel
      ...

      Przez AgnieszkaJakiel · Opublikowano

      Kiedy zamykam oczy widzę ją. Biegnie na autobus. Obiecała być na czas. Zdyszana, spocona. Uśmiecha się.  Zdążyła. Autobus żółty, wysłużony, pamięta wiele podróży, wiele twarzy. Jest wdzięczna, bo już nie moknie. Siedzi w cieple, na miękkim, niebieskim fotelu, mokrym od łez, potu, szczęścia i zmęczenia.  Jak księżniczka na ziarnku grochu. Trochę trzęsie i wtedy wracają wspomnienia. Zamyka oczy, zmęczone, spokojne. Wspomnienia, oczy i ona. Siedzi w bezruchu.  Zerka do środka. Obdarowania przepływają w myślach jak świetliki mocy. Kiedy na nią patrzę czuję łagodność i słodki ciężar życia. Nie znam jej jeszcze za dobrze. Ale wiem, że ma wszystko. Ma siebie. Ma dokąd się spieszyć. I ma gdzie odpocząć. Taka piękna. Delikatna i pomarszczona, jak skórka pomarańczy tuż przed Wigilią. Krucha i potężna. Pachnie szczęściem.  Oddaniem.  Przygarnięciem. Mijają kolejne przystanki. A my siedzimy. Splecione.  Bez pośpiechu. Ktoś czeka. Obecność coraz bliżej. Jakby rozsznurowała się przestrzeń  Jakby czas przestał zajmować miejsce.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...