****

[zola]

pusta, wypalona
zbyt banalne słowa
trzymam w ręku szczura
i czuję się podlej niż on
odwracam twój wzrok
i przez mgłę
obserwuję niebo
plamy na spodniach
mają kształt jeleni
Mietka, Franka i Zenona
a przecież jestem człowiekiem
i jak on chcę latać
wstrzymany oddech
nie wypełnia płuc
ale ucieka szczelinami
w pękniętym drzewie
prosiłam o tak wiele
potem tak niewiele
puszczam brązowe liście
wszystko szumi i szepcze
słucham korytarzy i nor
i nie słyszę nic
zwyczajne wycie do księżyca
stało się niszczeniem nieba
tam gdzie rósł mech
pozostał kamień
i wydeptane, ruchliwe ścieżki
obrósł tojad kwitnący chabrem
znowu czuję wiatr
i czuję się podlej niż on
widzę ścierwo strawionego dzika
które pożera larwy much
i czuję się podlej od ziemi na której leży
Czerwony Kapturek
idzie przez las

[kaska nadal]

hm, twój wiersz jest dość ekscentryczny i oryginalny.:)
szczur i Czerwony Kapturek...
pozdrawiam

[zola]

taki jak ja;) pozdrawiam także i dziękuję za komentarz

[Onomatopeja]

W momencie martwego dzika i larw to wszystko stanęło mi przed oczyma.
Nastrój, jaki lubię.
Wyczuwam nutkę ironii? Też lubię.