Linie papilarne (dzieje Agaty i Pawła) 12-ta

[adam sosna]

Szef okazał się przyjacielsko nastawiony. Pewnie to Ryśka zasługa? Zjechał na swoje siódme – już przyzwyczaił się do podświetleń. Do dobrego łatwo się przyzwyczaić.
Agata ucieszyła się z jutrzejszego wyjścia na strzelnicę; ucieszyła się z służbowego samochodu, najbardziej jednak
z wiadomości, że nie są już tymczasowi. Zdążyła się urządzić – postawić w sekretariacie wielkie biurko, niszczarkę, w kuchni – jak ochrzcili gospodarcze – pojawił się elektryczny czajnik. Kartony z herbatą częściowo znalazły się w biurkowej lodówce, częściowo w szafie. Przydadzą się – pomyślał Paweł. Była nieco podekscytowana, dużo mówiła.
-Bez pomocy Grażyny zajęłoby mi to ze trzy dni. Co pan zrobił, że jest tak życzliwie usposobiona?
-Nie przyjąłem jej do pracy zamiast pani.
Spojrzała na niego z uśmiechem.
-Umówię nas na jutro z panem Ryszardem. Przynajmniej na coś się przydam.
-Będzie pani miała okazję na strzelnicy, by nas się pozbyć.
-Byłoby pięknie, tylko wynagrodzenie, samochód... Nie opłaca się.
-Możemy czuć się bezpieczni?
-Mało – będę czuwała, żeby się nic nie stało. Mój interes.
-Wszystkie sekretarki dostają służbowe samochody?
-Tylko pańska! Jeszcze miejsce w garażu! - Agata była widocznie rozgorączkowana.
-Spokojnie. Ciekawe, za co to.
-Jestem wspaniałą donosicielką. Dwa tygodnie temu powiedziałam, co będzie jutro.
-Co będzie?
-Będzie dużo lepiej, niż pan myśli.
-Wszystko wskazuje, że do frapujących wad: wścibstwa, weredyzmu dochodzą zarozumialstwo i jasnowidztwo - Paweł był w coraz lepszym humorze.
Wesołe pogwarki przerwał im Rysiek wpadając bez ostrzeżenia.
-Widzę, że kończycie się urządzać. Mogę zająć chwilę?
-Nie możesz. Pani Agato! Kupię pani procę, upoważniam do zestrzelenia tego osobnika jeśli wpadnie bez ostrzeżenia. Wyobraź sobie, jak byś się czuł, gdybym był zajęty sekretarką, jak na przełożonego przystało.
-Jutro o dziesiątej. Będę. – Rysiek ciągnął swoje nie zważając na jego słowa.
-Pani Agata idzie z nami. Naczelny pies zezwolił. – Paweł postanowił się pochwalić.
-Byłeś u naczelnego psa?
-Tak. Skarżył się na ciebie, na Karola, że za drogie kołysanie mu wymyśliliście.
Powiesz mi krótko na czym to polegało?
-Wykombinowaliśmy system przesuwu podłogi. Tam i z powrotem. Przeprowadziliśmy symulację. Było niedostatecznie, więc dodaliśmy ruch pionowy, było drogo, a skutek mizerny.
-Wymyśliłem taką soczewkę na łożyskach – niech się kiwa, połowę pracy wykona grawitacja.
-Dobre chyba. Zadzwonię do Karola, że będziesz u niego.
-Na samą myśl o takim kiwaniu robi mi się niedobrze. Może szefowi o to chodzi?
Pozbywałby się w taki sposób niewydolnych współpracowników – przez zakiwanie.
-Niezłe.
Paweł czuł się swobodniej i u siebie, z każdą godziną bardziej. Podobało mu się w piramidzie; postanowił zostać w niej jak najdłużej. Agata przerwała mu rozmyślania:
-odezwały się kadry – proszą o kod bankowy, żeby móc wpłacać pieniądze. Zapomnieli wpisać przy przyjęciu. Aha. Pani Bożena pyta czy już się pan urządził.
-Proszę powiedzieć, że zjawię się koło drugiej. Wybrała pani dla nas niszczarki?
-Tak. takie same jak u pana kolegi Ryszarda. Jak chce pan być w kadrach punktualnie, to powinien pan już się zbierać.
-No tak. Myślę, że na dzisiaj wszystko. Możemy iść. Do jutra.
Kadry – podał kod; zdał relację Bożenie; poszedł do garażu. Po zmianie wystroju, łupinka była wygodniejsza. Odwiedził Karola żeby sprzedać mu pomysł na wahadło – ten powiedział, że dobry ale musi zrobić symulację i policzyć koszty. Przegadali prawie cztery godziny, gdy dotarł do domu było już ciemno.

Na strzelnicy
Następny dzień w pracy zaczął się od sprzeczki – kto po kogo przyjdzie. Stanęło w końcu. Że mają być gotowi do wyjścia o dziesiątej, zwalisty zwali im się z ósmego, ruszą do piwnic – strzelnica była obok psiarni. Ruszyli zgodnie – młody, facet w średnim wieku, dziewczyna-kobieta. Paweł patrzył na Agatę; nie mógł się nadziwić, że to on wybierał. Była bardzo rozemocjonowana wyprawą do piwnic. Uradowana. Weszli do pomieszczeń gdzie udawano strzelanie – wszystko niemal było symulowane oraz sterowane komputerowo. Szef strzelnicy wręczył im hełmy instruując jak ich używać. Każde otrzymało również atrapę broni ręcznej – sprzężonej z hełmem. Równie dobrze mogłaby to być maczuga – pomyślał Paweł nakładając kuliste urządzenie. Nie miał złudzeń co do siebie więc wybrał program o najniższym stopniu trudności, z trzech do wyboru. Ku własnemu zdumieniu, bez trudu przebrnął przygotowane przez programistów pułapki, włączył średni stopień – było nieco trudniej, ale tylko nieco. Włączył najwyższy poziom – ciężko było jednak osiągnął metę z maksymalną ilością punktów. Nie jest źle pomyślał zdejmując ciężkie urządzenie z głowy. Otaczali go inni użytkownicy strzelnicy bijąc brawo.
-Śpiewałem? – zapytał. Dziękuję!
Rysiek i Agata wpatrywali się w niego z lekkich przestrachem – podszedł ku niemu kierujący interesem – wręczył prawdziwy pistolet; Paweł opuścił odruchowo wylot broni w kierunku ziemi. Zaprowadzono go na stanowisko ogniowe, gdzie mógł do woli dziurawić tarczę pociskami ze specjalnego tworzywa – po osiągnięciu tła osiągały płynną konsystencję, przestawały istnieć. Żarty skończyły się, to nie była symulacja. Wspomagał go w celowaniu promień laserowy więc osiągnął nienajgorszy wynik. Skończył, położył broń wylotem ku tarczy.
-Gdzie pan ćwiczy strzelanie? Spytał szef.
-Nigdzie.
-Zechce pan tu przychodzić każdego dnia? Chcę aby pan reprezentował piramidę na zawodach. Zachowuje się pan profesjonalnie, wyniki też ma pan godne zawodowca.
-Żartuje pan. Nie umiem posługiwać się bronią. Na studiach byłem zawsze ostatni.
-Tu jest pan pierwszy. Widzę zdumienie; ja też je czuję. Wierzę w pańskie deklaracje, tym bardziej chcę tę niezwykłość wykorzystać. Poprzednio, parę lat temu, taki wynik uzyskał czynny zawodnik. Pan będzie bardzo ważny w naszym zespole, bo to zawody zespołowe. To jak. Zgoda?
-Zgadzam się. Z wielkimi obawami wezmę udział w zawodach. Ufam panu.
-Słusznie. Skoro bez treningu ma się duże rezultaty, co będzie po intensywnych ćwiczeniach? Jeszcze jedno.
-Tak.
-Obserwowałem obchodzenie się z prawdziwą bronią – większość ma z tym problemy – pan nie.

Wychodzili ze strzelnicy – Ryszard poważny, Agata roześmiana, Paweł skupiony oraz ucieszony. Popatrzył na kobietę, był z każdą chwilą bardziej przekonany do swego wyboru. Oprócz zewnętrznych potwierdzeń, czuł się swobodnie w jej obecności, wiedział, że może jej zaufać. Milczeli w jej śmiechu – zwalisty przerwał ciszę:
-dlaczego nie powiedziałeś, że masz takie wyniki w strzelaniu?
Nie zdążył odpowiedzieć. Agata była szybsza:
-pan Paweł nie wiedział o tym jeszcze dzisiaj rano, wczoraj trząsł się ze strachu przed dzisiejszą próbą. Pewnie można mu wiele zarzucić, lecz nie, że jest nieuczciwy.
Nie wiedział czym się cieszyć – jej opinią o nim, czy faktem, że wzięła go w obronę. Zauważył, że myśli o niej często, jak o bliskiej osobie. Beznadziejna taka werbalna sztuczność we wzajemnych kontaktach. Postanowił zrobić z tym porządek... w przyszłym tygodniu. Ruszyli ku windom. Rysiek niezwykle milczał, w końcu powiedział:
-jestem normalnie zazdrosny. Powinieneś wstąpić do sił szybkiego reagowania nie do policji. To jak. Będziesz trenował?
-Jasne. Obiecałem.
-Wygramy!
-Zobaczymy.
-Jeśli bez przygotowania tak się sprawujesz marnie widzę szanse rywali.
-Do dzisiaj byłem święcie przekonany, że ja jestem marny. Pewnie ze strzelaniem jest jak ze smakiem, jak z węchem. Muszę powiedzieć Zygmuntowi.
-On ci da jakąś miksturkę i koniec wspaniałych wyników. Nie zawracaj mu lepiej głowy przed zawodami.
-Zapomniałem umówić się z trenerem na konkretną godzinę – przypomniało się Pawłowi
-Skorzystaj z wewnętrznego komunikatora. Może pani Agata zrobi to za ciebie?
-No nie wiem...
-Ale ja wiem. – Agata zareagowała błyskawicznie. – Przed castingiem przeszłyśmy szkolenie w obsłudze systemów komunikacji wewnętrznej. Zadziałam.
Ryśkowi humor się poprawiał z każdym krokiem:
-jaki zapał. Ja latami dochodziłem do obecnego stanu – Grażyna pracuje, ja świętuję.
Ty Paweł bez wysiłku, mimochodem, przy minimalnej zewnętrznej pomocy osiągasz to samo.
-Przyzwyczajam się dopiero do bycia przełożonym, do myśli, że są czynności, które ktoś wykona za mnie lepiej.
Pożegnali się w windzie obiecując sobie rychłe niecałkiem służbowe spotkanie. Agata z Pawłem wrócili na świeżo zasiedlone włości. Zwrócił uwagę, że była milcząca, jakby smutna. Zważywszy jej ożywienie w trakcie wyprawy na strzelnicę oraz powrotu do gabinetu, podejrzewał jakieś babskie fanaberie ale nie znał się na gatunku człowieka zwanym kobietą.
-Co jest? – zapytał wprost.
Spodziewał się uników, wykrętów, zbycia żartem. Doczekał się rzeczowej odpowiedzi:
-pan pójdzie trenować strzelanie, ja kiedyś byłam zawodniczką, podobno dobrą. Bardzo to lubiłam. Myślałam że mi przeszło z wiekiem. Tymczasem po dzisiejszym dniu wróciło, co było dziesięć lat temu.
-Pójdziemy razem. Nie mam zamiaru pytać nikogo o zgodę. Pani udział nie powinien być problemem zważywszy symulacyjny charakter zabawy. Trener wygląda na normalnego człowieka – nie powinien robić trudności.
-Dziękuję. Nie będę przeszkadzać.
-Załatwione. Jutro idziemy razem na trening – wesprze mnie pani doświadczeniem, bo nie mam żadnego.
-Panie Pawle.
-Słucham.
-Nie, nic.
-Do jutra, pani Agato.
-Moment. Skontaktuję się ze strzelnicą i umówię na jutro.
Usiadł w fotelu; podjechał do okna podziwiać nagie gałęzie oraz resztki zieleni trawników otaczających piramidę. Agata poszła do sekretariatu porozmawiać z piwnicą. Wróciła z miną zwycięzcy:
-załatwione – idziemy na dwunastą. Trochę się śmiał, że razem, że już... Obiecałam że pan go zastrzeli i obwącha. Dał spokój. Miałam przynajmniej okazję przypomnieć sobie jak działa komunikacja wewnętrzna. Mam dwa komunikatory. Jeden wewnętrzny, drugi zewnętrzny. Tu jest tylko wewnętrzny. Idzie pan?
-Tak.
-Do zobaczenia jutro.
-Do zobaczenia.

Zdecydował że zaskoczy Zygmunta niezapowiedzianymi odwiedzinami zanim wsiadł do swej muszelki. Czekała na parkingu wyzywając kolorem – „pływająca perła”. Karol i Ryszard musieli wypić ze skrzynkę piwa wymyślając coś co miało tylko jeden walor – było tak przeraźliwe, że nikt tego nie wybierał; od razu zauważalne. Trzeba to zmienić postanowił.
Zauważył natychmiast korektę w menu; doszły dwie nowe pozycje: „komunikator”, „uaktualnienia – jak zrobić”. Wywołał komunikator - w odpowiedzi wyświetliły mu się trzy pozycje, oczywiście:
KAROL
RYSZARD
ZYGMUNT

Komunikator okazał się rozbudowanym telefonem (pokazały to wyświetlone funkcje). Wybrał „ZYGMUNT” – lekarz odezwał się po chwili:
-gadaj szybko.
-Chciałem cię dzisiaj odwiedzić.
-Chyba o dwudziestej trzeciej. Ja, w przeciwieństwie do was, policjantów, ciężko pracuję cały dzień. Masz służbowe cacko samochodem zwane? Masz na pewno. Wpadnij w piątek o trzeciej – odwieziesz mnie do domu, pogadamy.
-Jedzie się szybko – uśmiechnął się wspominając tempo pojazdu na drodze do i z pracy.
-Pogadamy przy wysiadaniu albo wpadniesz do mnie.
-Zmusisz mnie do grania w karty?
-W karty gram w sobotę.
-Dobra – Paweł zgodził się na spotkanie w piątek.

[M._Krzywak]

Przeczytałem, ten "gatunek zwany kobietą" jest zawsze świeży :)
+
Pozdrawiam.

[adam sosna]

nieznany może lepiej
dzięki
no i gratulacje
:)