Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ulepiliśmy ślizgawki, zwrócone w swoje strony.
Materiałem były
wspólne pasje,
zrozumienie,
nadzieje,
impuls
i wiara.

My postanowiliśmy,
Bóg zatwierdził.

Zniecierpliwieni i wpatrzeni w siebie
usiedliśmy na samej górze swoich
gotowych do odjazdu,
fantazyjnych dróg.
Odepchnęłam się od mojej...
pierwsza (?)

Chcieliśmy wpaść w swoje ramiona,
ciała i dusze.
Razem...

Pędziliśmy na oślep.
Na skrzydłach niewinnych złudzeń.
Mieliśmy oczy, a nie widzieliśmy nic.
Tylko swoje wymalowane wnętrza.

Ałć!

Stuknięcie o niewidzialną ścianę
(odległość),
bolało.
Przylgnęliśmy do niej,
Wpatrując w siebie.


Wróciliśmy na ziemie.
Wirtualny kontakt
nadal udostępniał nam widok swoich myśli.
Muskamy je delikatnie...

Czy aby nie za mocno ściskamy swoje umysły?
A serca? Choć wyrywają się, nie wiemy jak o nie dbać.

Przezroczysta szyba.
Ciągle tkwi.


I tylko BÓG potrafi ją rozbić,
pozwalając nam BYĆ RAZEM.

Lub...

W odpowiednim momencie przeistoczy ją w kamienny mur.
Gdzie myśli nie znajdą już siebie...
Słowa zawisnął w powietrzu, i rozpłynął się w zapomnienie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @huzarc

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        historii na nowo spisano tak wiele i w wielu z krwi słowo lecz sens błądzi z celem
    • Każdy poeta napisał w swoim życiu jeden wiersz, którego szczerze nienawidzi, najmocniej ze wszystkich. Też mam taki.   Kunsztowny, piękny, z krwi i kości. Czytelnicy byli zachwyceni, lecz ja co wieczór próbuję go unicestwić, zasypać krater w sercu otwarty słowami. Daremnie strącam litery jak meteory w limbus - sens trwa, niezniszczalny. Nie cofnę już ruchów pióra.   Ten wiersz rozciął pełnię na dwie połowy - - jasną i ciemną. Jasna: noce, gdy płakałem ze szczęścia. Ciemna: to wszystko, co przyszło a posteriori. Oczy, dwa Jeziora Aralskie, pieką rdzą i solą.   Później stworzyłem jeszcze dziesiątki innych wierszy. Jestem w nich zaledwie barwnym hologramem, przemierzającym sterylne przestrzenie twojej obecności.   Wiem, że tamte wersy już się nie odstaną. Rzeczywistość została poruszona.   Karmię łąki czerwienią, fioletem; mogę być motylem, kwiatostanem, morską falą, a ludzką skórę zakopałem pod jabłonką w ogrodzie.   Tylko w drżeniu kropel rosy na liściach macierzanek pod twoimi stopami nadal żyje mój oddech.
    • Głosem w kadzidle rozlanym  złotym wiatrem złoty mróz  szumem serca które trwale  wyczekuje drżących ptasich słów.   Kiedyś zwiędnie poszybuje  pięknych liści szary blask  pójdę z tobą  pójdę szeptem  a w oddali trzepot gwiazd.
    • miłość to brama piękne okno na świat   ona strażnikiem tego co się śni to uśmiech i łzy   miłość to kochanie to prawda która wciąż się tli   miłość to nie pogrzeb ani czas trudnych chwil   to niebo pełne  gwiazd oraz  czułych słów   miłość to kwitnący sad  to las pełen wzruszeń   tak moi drodzy  taka jest miłość radości czas
    • Czy możesz napisać historię  na nowo bez dżumy zwiędłych kwiatów i ołowiu wrysowanego w ukosy deszczu   Na moście dnia i nocy dotyku i bólu   Ostatni po nas czas zamknie myśl w kamieniu   Kto przyłoży do nich ucho   skoro dźwięk nawet echem niewybrzmianym w powietrzu   w łuku słońca zastygnie jak truchło cienia  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...