[Tylko noże w moich dłoniach...]

[Foto Mary]

Tylko noże w moich dłoniach
Nigdy kwiatów
Ironia i krzywda nieświadoma
To jedyne znaki mojej egzystencji
Odizolowana na własne życzenie
W matni morderstw ciepła
Nieznajoma dobroć przychodzi
Podaje niezapominajki
Ścinam je zwinnym ruchem
Przecież mam wprawę
Znowu przychodzi
Jako uśmiech wiosna radość
A ja poznaję i nie wpuszczam
Pokrywa mnie lód moich dziwactw
I nie chcę ciepła
Boję się roztopić mój pancerz
Nie wiem czy w środku jest coś jeszcze

[Klaus Kalarus]

Ciekawy wiersz o strachu przed dopuszczeniem do siebie prawdziwej miłości, która zakołatała do naszego serca. Odtrącamy ją, bo być może obawiamy się, że z tego nic nie wyjdzie, i będziemy póżniej skazani na cierpienie i tęsknotę. Zamykamy się na innych ludzi, prawdopodobnie z powodu, żeby nie zostać wykorzystanym i oszukanym. Utwór skłania do zastanowienia się nad istotą egzystencji człowieka. Metafory w stylu Peipera. Dobry wiersz :)