Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

erotyki...

Franek
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Franek

Franek

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Witam
Moja dziewczyna uwielbia erotyki.. Szczególnie zafascynowana jest twórczością Leśmiana i Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Chciałbym dać jej w prezencie tomik wierszy - erotyków, autora, którego styl jest podobny do w/w twórców, bądź ewentualnie (czyt. Waszym zdaniem lepszy. Myślałem też o jakimś zbiorze erotyków. Jeśli ktoś jest w stanie polecić mi coś co przypadnie jej do gustu, będę baaaardzo wdzięczny! Kilka osób, które pytałem o zdanie polecało mi Grochowiaka, który jest podobno śmielszy od Leśmiana, dalej Tetmajera i ewentualnie Tuwima, ale ten z kolei nie jest zmysłowy, więc sam już nie wiem, co dla niej wybrać i bardzo liczę na Waszą pomoc :*
Pozdrawiam serdecznie - Franek

Klaus Kalarus

Klaus Kalarus

Opublikowano
Opublikowano

Proza!! Proza!! I jeszcze raz proza!! Nie widzę tu pauzy wierszowej. Pamiętaj o niej!! Te wersy są zdecydowanie za długie. Zjawisko wiersza istnieje wtedy, gdy pojawia się widoczna arbitralna pauza wersyfikacyjna. W twoim utworze się gubi, a cała treść jest mało poetycka.Wers nie powinien mieć więcej niż 20 sylab.

Klaus Kalarus

Klaus Kalarus

Opublikowano
Opublikowano

To forum nie służy do jakich kolwiek ogłoszeń. Kup jej tomik Lechonia, bardzo piękne i subtelne wiersze- to też jeden ze skamandrytów jak Pawlikowska. Grochowiak to turpista. Jego bym odradzał.
A tomik Pawlikowskiej pewnie ma w domu.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Proszalny
      Mateusz na górze

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @Poet Ka   Tak, cytat jest oczywisty. Wybacz, ale przez chwilę Cię nie zrozumiałem. Myślałem, że mówisz o liliach. Rzeczywiście, kiedy nie rosną w nas lilie, kontakt jest utrudniony. Tylko ten, kto kocha siebie, potrafi kochać innych. Gdy kwiat wypełnia "pustą butelkę", w ogrodzie pojawia się przestrzeń dla ludzi. Bez drugiego człowieka jesteśmy jak uczeń bez mistrza.   Wiara w niebiańską miłość czyni nas ludźmi. Odnajdujemy w sobie pierwiastek Boga – ugryzłem się w język, bo chciałem napisać po prostu "Boga", ale to byłoby bałwochwalcze. Dodałem "pierwiastek", drobinę światła.    Pozdrawiam serdecznie. 
    • Proszalny
      Korpo

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Inspirujesz. Lewa i prawa półkula przypomina dwie strony rzeki. Krajobraz odbity w człowieku.  Dziękuję za wiersz.     
    • orkan11
      Paradoksy

      Przez orkan11 · Opublikowano

      Uśmiech na twarzy nie musi oznaczać życzliwości, Podobnie jak krzyż na piersi nie świadczy już o miłości. Czyż Samarytanin nie potrafił kochać?   Szczere życzenia nie zapewniają pomyślności, A bezgraniczna miłość nie otwiera każdego serca.   Miarowy oddech dziecka nie tłumi lęku o jego przyszłość. Młodości prędko do dorosłości, A starość zachwyca swą niedojrzałością.   Mądrość daje poczucie niewiedzy, A nietęgie umysły lekko interpretują rzeczywistość.   I samotność bywa błogosławieństwem, A małe gesty potrafią zostawić trwałe ślady.   Cierpieniu można nadać sens A z każdej łzy wydobyć promyk nadziei.   Prawe życie nie bywa łatwe, A lekka śmierć i tak pozostaje ciężarem dla bliskich.
    • Ewelina
      Korpo

      Przez Ewelina · Opublikowano

      @Poet Ka jest coś w tym wierszu niepokojąco prawdziwego.  Pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Stukacz
      Zapłakała

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Czwarty u(po)twór z cyklu "Echo" link do piosenki poniżej:     Księżniczka zapłakała Zapłakała wiecznie śpiąca Nieomylny znak nam dała Woda nad jeziorem wrząca   Woda wrząca, wiatr wieść niesie Wojnę, ból przyniesie Wiatr zawiewa, woda wrze Zapłakała piękna w śnie   Płacze w śnie księżniczka Zgaśnie słońce, zapali wieżyczka Pęknie łoże, kamienna płyta Śmierć niechybnie nas powita   I kamienne łoże pękło Wojna to i piekło   Ach, zbierajcie się ludzie W śnie księżniczka płacze Dusza wnet z niej ujdzie Więcej nie zapłacze   Ach, kapłani, księża, święci Słońce już zachodzi Więcej niebem nie poleci Wojna, wojna ból urodzi   Zapłakała w śnie – Boże mój Piękna łka, marny los Zapłakała, płacze w głos Żałoby przyszykujcie strój   Treny, treny, ach, śpiewajcie Treny smutne Śmierci oczy powitajcie Sny okrutne   To rycerza sen się ziścił Wojna – znikła miłość Śmierć wygrała nam na złość Zamek złoty przyśnił   Nic nie winien, to tych dwóch Ach, sen, sen – znów i znów

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...