Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dwie Dusze

Magdalena D.
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Magdalena D.

Magdalena D.

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

W punkcie świata gdzieś, gdzie pięknie jest
Los sprawił, że szczęście zaiskrzyło
Dwie dusze samotne spotkały się
Coś niezwykłego się wydarzyło


Obydwie z czułości niedoborem
I scenariuszem podobnym bardzo
Stanęły przed wcale niełatwym wyborem
Z zamiarem, że ciepło sobie dadzą


Te dwie duszyczki to młodzi ludzie
Każde myślało, że czuje co Drugie
Lecz jednak NIE – sie okazało
Mimo, że tych dwoje się nie kochało
To jednak więź ścisła ich połączyła
Co dla jednej z dusz więcej, a dla drugiej mniej znaczyła
Tak dusze podobne i tak bardzo odmienne...


Pytanie co wyróżnia je
A to, że w innym punkcie świata
Jedna z nich ma miłość
A druga nie...


Pierwsza duszyczka będzie szczęśliwa
Wróci do swojej wielkiej miłości
A druga wróci z codzienną rutyną
Wróci po prostu...do samotności

I to jest dopiero niewiadoma
Co w tej drugiej duszyczce zaistniało
Sama się w tym już pogubiła
Bo KOCHAM to za dużo a LUBIĘ to za mało

W punkcie świata gdzieś, gdzie pięknie jest
Los sprawił, że szczęście zaiskrzyło
Dwie dusze samotne spotkały się
Dobrze czy źle się wydarzyło?

NEDIM Egh

NEDIM Egh

Opublikowano
Opublikowano

Ładne. Wg mnie udało Ci się napisać to świetnie. Sama kiedyś próbowałam wymyślić coś podobnego, ale mi nie wyszło:). Bodoba mi się to też dla tego, że... nie wiem jak to napisać. No dobra: Opisujesz jakby moją sytuację... Byłam tą Duszą, co "wróci po prostu...do samotności"... No ale, trudno się mówi:). Jak widzę, na liczniku pod wierszem widnieje "1":).
Dobrze zaczynasz:). I mówię Ci: Ani się obejżysz, a już do tej 1 dołączą się dwa, a później trzy zera:)...Wiem z własnego doświadczenia:). Parę wierszy + kilka komentów (nawet odpowiedzi na pytania pod swoimi wierszami)... Tak trzymać!!
Pozdro:*:))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Maciej Szwengielski
      "Klepsydra zmierzchu. Rozważania tautologiczne".

      Wszechświat

       

      Nikt nie wie czy istnieje jeden wielki wszechświat, czy może też istnieją jakieś wszechświaty równoległe. Ten widzialny wszechświat jest jeden: miliardy galaktyk, tryliony gwiazd... . A wiele gwiazd ma własne układy planet. Czy zatem jest możliwe to, iż jeszcze gdzieś istnieje życie podobne w formie do tego, jakie znamy? Jeden z pierwszych badaczy wszechświata już w okresie renesansu rzucił oficjalnie taką myśl, że Bóg mógł stworzyć życie w innym układzie gwiezdno – planetarnym, a był głównie filozofem religii. Obserwował słońce i planety naszego układu gwiezdnego. Był wnikliwym badaczem „nieba”, nieboskłonu czy firmamentu. Od tego wydarzenia upłynęło już sporo czasu i doszło do znacznej ilości odkryć astronomicznych, a jednak wciąż czekamy na „wiadomość” od istniejącego gdzieś tam w kosmosie życia. Jak dotąd nie pojawiły się żadne dane na ten temat, a jedynie niejasne intuicje, domysły, hipotezy oparte o naszą nieokiełznaną fantazję.

       

      Liczące się grono naukowców wysuwa hipotezę, że wszechświat powstał około 13,5 miliarda lat temu skutkiem „wielkiego wybuchu” materii. Podobno od tego momentu stale się rozszerza, aby później się kurczyć. Jeszcze inna hipoteza głosi, iż wszechświat wcale się nie rozszerza i nie kurczy tylko jest stabilny choć w swojej postaci stale zmienny, zmienny pozornie. Alternatywną teorią jest ta mówiąca, że wszechświat powstał na pewnej przestrzeni czasu wynoszącej nie miliardy, nie miliony ale tysiące lat. Może świadczyć o tym nasza planeta, ziemia i inteligentne życie, które na niej powstało. Wszechświat nic o sobie nie wie, natomiast my, ludzie, zamieszkujący planetę wiemy o wszechświecie więcej niż on sam o sobie. Gdyby nie „zasada antropiczna” w ogóle nie byłoby mowy o wszechświecie. Istniałby sobie nie ujęty w żadną dyscyplinę naukową. Zatem gdyby nie istniała stała grawitacja, stała prędkość światła w próżni i tzw. „stała Plancka”, wszechświat by nie istniał, czyli nie istniałaby świadomość o wszechświecie we wszechświecie. I w ten oto sposób myślenia mamy wszechświat godny podziwu, ogromny, wspaniały. Prawdopodobnie dzieło „inteligentnego projektanta”. Warto spojrzeć jeszcze na układ planetarny naszej gwiazdy, słońca i na krążące wokół niego planety różnych rozmiarów i rozmaitej materii. Choć tak bardzo różniące się od siebie planety, każda odgrywa ważką rolę w układzie planetarnym.

       

      Na przykład Jowisz, który pełni m. in. rolę „pochłaniacza” wszelkich, kosmicznych „śmieci” jest największą kulą gazową i to z tego powodu jego siła przyciągania jest tak wielka. Ma liczne księżyce; na jednym z nich podobno jest woda. Czy to przypadek, że pełni on rolę takiego „odkurzacza” i pozwala ziemi na spokojne trwanie, nie niepokojone przez komety, planetoidy i inne „śmieci” kosmiczne. Ziemia... jedyna planeta pełna życia, położona niezbyt blisko słońca i nie za daleko: czyżby też przypadkiem? Czy można policzyć ile gwiazd ma własne układy planetarne, a ile ich nie ma w ogóle? W galaktyce są tryliony gwiazd, a galaktyk mamy trudną do policzenia ilość. Naukowcy skonstruowali nawet specjalne urządzenia emitujące sygnały informacyjne w kosmos, w nadziei, że jakaś inteligentna, obca cywilizacja odpowie na nasze sygnały wysyłane z ziemi. Jak dotąd panuje „grobowa cisza”. Wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że jesteśmy sami w tym ogromnym wszechświecie: żadnych kosmitów ni widu ni słychu. Niektórzy spekulanci popularnonaukowi wysnuwali teorie na temat piramid egipskich czy Płaskowyżu Nasca, tajemniczych „kręgów w zbożu”. I co? I nic... . Nadal ziemia krąży po orbicie samotnie. Jednak wszystko wydaje się mieć jakiś cel, cel ukryty, nieoczywisty, nasuwający się człowiekowi myślącemu. Człowiek, skoro został obdarzony rozumem musi mieć jakiś cel swojej egzystencji we wszechświecie, musi znaleźć odpowiedź na dręczące jego pytanie: po co istnieje? Gdyby życie na ziemi było bezcelowe nie posiadałoby przecież umysłu tak uporczywie domagającego się odpowiedzi na to pytanie.

       

       

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...