Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

* * * Bez tytułu 17

JacaM
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

JacaM

JacaM

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Widziałem kiedyś, w telewizorze a jakże.
Program z Dworcem Centralnym w tle.
Była tam dziewczyna, młodsza ode mnie.
Próbowała się pozbyć makowego kaca.

Obijałem się kiedyś na „Nowym Świecie”.
Nazwa tej ulicy była jak kpina.
Bajzel w tym mieście ma to do siebie,
że się przemieszcza jak syfilis.
Syfilis z HIV-em w tle.

Karmiczna ruletka
z sumy uczynków plecie los.
Ja miałem szczęście.
Może i ją jakaś myśl
wykołysała z bezsenności?

Ta dziewczyna, młodsza ode mnie,
to wnuczka Grochowiaka.

Czy ktoś z was wie, czy żyje?

Oscar Dziki

Oscar Dziki

Opublikowano
Opublikowano

O.K. moze szanowny poeta wyjasni mi, jak mam rozumiec to "a jakze"? i dlaczego to sie znalazlo w wierszu? i dlaczego syfilis ma HIV-a w tle? jakies powiazanie? bo ja nie widze. tak dla picu, nie? takie wtracenie czegos mocnego? winszuje

jak sie przemieszcza ten bajzel? bo chyba tego tez nie lapie. droga weneryczna? dziwne. bylem w wawie i jakos tego nie widzialem. porownanie pobrane od kwiatkow.

w wierszu nic nie wynika z siebie. jest zbyt slabo powiazane. co z tego ze sie peel obijal na nowym swiecie? jak to sie ma do tej dziewczyny, ktora przeciez z tv?

bajzel w tym wierszu ma to do siebie ze przemieszcza sie droga stroficzną.

JacaM

JacaM

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Bajzel to miejsce gdzie handlowało się (handluje) kompotem. Dwadzieścia lat temu był na ulicy Nowy Świat. Ostatnio bajzel o ile wiem jest na Centralnym. Dwadzieścia lat temu był syfilis, dzisiaj ….
Generalnie to jest prawdzie pytanie. Kilka lat temu, dwa lub trzy, był program w TV o dziewczynie w Monarze. Ta dziewczyna jest (była?) wnuczką Grochowiaka. Uciekła z Monaru i szukali jej na Centralnym.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...