milcz sobie mówię.

[Agnieszka_Gruszko]

zmierzcham
opadają mi ramiona
i powieki się bez ciepła
potopiły

siedzę skulona w bujanym
fotelu
z nadmuchanym kotem
zwiędłą pelargonią
i przekornie się błagam
o ciszę

mówie sobie:
nic już nie mów
milcz sobie
powiadam

buteleczki ci się
sprzykrzyły
zapomniałaś słowa
jak to się ciężko śpiewało
słowiczo kocham
napotkanym drzewom

jak to się kochało
śpiewnie
zdrewniałe słowiki

[Fanaberka]

Znowu wiersz z tych, co to przeczytam jeden i już się nie mogę skupić nad innymi.
;)
Przyglądam się, jak to napisałaś. Jaka tu cichość w zestawieniu z wagą tematu i siłą przekazu.

Świetna druga część. O ile rezygnacja, poddanie się peeleki, namalowane są dość przeciętnie, o tyle siła jej uczuć, nośność i precyzja przekazu - pokazane pięknie.

Gratuluję Autorce i dziękuję za wiersz.
:-)
Fanaberka.

[M._Krzywak]

O, to jest liryk - i technicznie,i treściowo
Tutaj sie mogę podpisac - tak.
Pozdrawiam.

[Chanah Letkowska]

Tak bardzo ladny utwor. Sliczny.
Wlasciwie Fanaberka wszystko napisala, zgadzam sie z nia.

Pozdrawiam, Chanah.