Zboże

[Mroczny Żeglarz]

Całkiem niedawno, konkretnie 26.05.2006, około godziny 21 postanowiłem napisać swój pierwszy w życiu wiersz. Nie mogłem znieść wierszy które mówią o śmierci, strachu, miłości, zdradzie, grozie itp w taki paskudny, mało interesujący, wręcz żenujący sposób.
Napisałem więc kawałek inny niż wszystkie - podejmując walkę z dziełami młodych ludzi. Zacząłem pisać poezję śmieszną i rymowaną. Tak specjalnie odwrotnie. Do dnia dzisiejszego podobnych wierszy powstało około 20 (być może mniej). Oto jeden z nich:



Zboże

Kiedyś zboże ućkło z farmy,
i choć rym ten jest banalny,
muszę przyznać że to zboże
przeszło aż nad Czarne Morze
szło drogami, szło lasami,
szło tam razem z talibami,
skradało się jak cholera
poszukując w puszkach sera
żywiło się robakami,
brudem, smródem, odpadkami,
czasem nawet szło pod górkę,
wysikało w śniegu dziurkę.
postradawszy w końcu zmysły
zwariowało, czary prysły:
bowiem wnet pewnego razu
jak ten rolnik wcisnął gazu,
zboże miast w bok uskoczyć,
stało twardo, poczęło się droczyć.
Rolnik jak to rolnik nie posłuchał wcale,
zmienił bieg na piątkę, że aż powstał smalec.
Zboże złamało obie nogi
więc pamiętaj, chłopcze drogi,
jeśliś zbożem jest to nie drocz się z rolnikami,
ich fury wyciągają dwieście, równają się z gepardami.


mawiają na mnie "pan nonsensu".

[Kasia_Szymańska]

Hmm, zabawne to to nie jest. Wszystko pod rymy, a od wersu "skradało się jak cholera" rytm pada.
Trochę tak jakby żenada.

Pozdrawiam.