Zgłoś

WSTĘP. Bezmiar mnie objął na myśl o tym co chcę przekazać Ile w tym prawdy? Ile zakłamań? Niepojęty wymiar słów do tego mi wymaga Całość ideii, wręcz obskurna, narcystyczna momentami, nawet Ja, tego w pełni nie zrozumiem O ile dane będzie to wyjąć na światło O ile światło nie zdąży wyblaknąć tych kart do reszty Panoszy się w umyśle ten urojony pomysł wycia krzykiem Wezbrana rzeka żalu, faluje stromo gniewem Nieustannym i zarazem niknącym Potęguje się urojona fanaberia, by wyjść na schodek obok Topić się i pożegnać zatopiony ład Jak to można trawić, jak to JA mogę trawić Egoizm przemawia przez słowa liryczne Wstyd, akurat teraz czuję wstyd. Wiedząc, że dopiero teraz wyrwę się  Bo inaczej nigdy nie umiałem, teraz też nie potrafię    Złamał się widoczny skłon Już nie ma tego co nazwę realnym Kim ja, gdy widać to, czego widać nie powinno?  Irracjonalne wydaje się teraz, życiem gonić własne życie  Lecz chcę biec Uratować to, co do uratowania jeszcze jest Bo tylko tak może będę w stanie-   [...]

@Marek.zak1 Trafił Pan w sedno. Dziękuję za lekturę i komentarz, zachecam do przeczytania pozostałych utworów. Niebawem też ukaże się więcej prac!

E, be.  

Karniaka...    

Kis - oto fotosik.