Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

metaforyzując kota

Ela Adamiec
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ela Adamiec

Ela Adamiec

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

list a w nim dobre słowa o tym co piszę
prośba o jeszcze a najlepiej dużo

a to jest tak że kot siedzi na klawiaturze
podaje litery pod palce i wmrukuje je w duszę
łapą przewija filmy z bycia szkoda że
Has ani Kurosawa nie przykładali do nich ręki

(twórcy niezależni omijają zwykłe życiowe przypadki)

kot się połamał wypadek mimo to ma wiele do powiedzenia
nie potrafi wskoczyć na biurko komputera
musimy nauczyć się jak łaszeniem do stóp
przekazywać słowa
by stały się ptakami których już nie upoluje
połamany kot

Ela Adamiec

Ela Adamiec

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Śmieję się serdecznie:):)
weszłam w wiersz, aby zlikwiadować owy "komputer":):) teraz zostaje i za żadne skarby nie wyrzucę tego słowa skoro ono czyni wiersz lepszym, lub chociaż takim, któremu można dać plusa, od wiersza "Rżnij mnie":):):)
Dziękuję za zaglądnięcie, przeczytanie i komentarz:):)
pozdrawiam uśmiechnięta:)

M._Krzywak

M._Krzywak

Opublikowano
Opublikowano

Tzn. jest to jakiś znak czasu :)
Ja bym bardziej nad tą "duszą" pomyślał i że jeden "kot" za dużo (ta pętla ostatniej strofy powinna zostac)
A z tym Z to tak przypadkiem się wbiło :)
Ale zdania nie zmieniam.
Pozdrawiam.

Ela Adamiec

Ela Adamiec

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

:):) co do zmiany zdania ulżyło mi:) :)
teraz próbka zmian, ze znakiem czasu:)

list a w nim dobre słowa o tym co piszę
prośba o jeszcze a najlepiej dużo

a to jest tak że kot siedzi na klawiaturze
podaje litery pod palce i wmrukuje je w zdania
łapą przewija filmy z bycia szkoda że
Has ani Kurosawa nie przykładali do nich ręki

(twórcy niezależni omijają zwykłe życiowe przypadki)

wypadek i
nie potrafi wskoczyć na biurko komputera
teraz musimy nauczyć się jak
łaszeniem do stóp przekazywać słowa
by stały się ptakami których już nie upoluje
połamany kot


? pozdrawiam pogodnie:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk II

          Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...