Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ja obok ostatnich dwu do udanych zaliczyłbym jeszcze
pierwsze cztery - a to już większość:)
Tzn. tak dla przyzwoitości, nie oszukując nikogo
- chciałbym więcej, no ale cieszę się tym, co mam.

ps. a gdyby tak "wzajemnie ręczyć za laurowy wianuszek"?
To chyba troszkę zmienia sens, a może nie? Wydaje mi się
ciekawsze... ale co ja tu.
Pzdr! :)

Opublikowano

mnie w nim nic nie przeszkadzało i nie bede sugerowała się wcześniejszymi opiniami
wiersz trafił do mnie w porę,
małolata jeszcze jestem i właśnie płaczę z powodu kilku rozbitych balonów- choć ponoć już mi nie wolno... emocje biorą jednak górę...

dla mnie prosty, trafny, przemawiający i prawdziwy- same plusy, bardzo misie

pozdrawiam, frrr

Opublikowano

nie chciałem robić z niego apelu, ale raczej demonstracje sprawy-ktoś mi powiedział, że nierzeczywistej-ale ja w nią wierzę, więc po co mi realność w życiu? jeśli dałem komuś coś do myślenia, to wzbudza we mnie radość człowieka i jego zasad, bardziej niż twórcy

wcześniej już konsultowałem ten tekst i pomimo rad (w większości zauważone również przez was) zostawiłem pierwotną wersje, ponieważ wydaje mi się najdokładniejszym odzwiercirdleniem treści (jak Bartku zauważyłeś, to byłaby jej zmiana, a tego nie chcę robić) a że większości najbardziej podoba się pointa, to chyba dobrze, bo i taka jej rola

dzięki wszystkim za wgląd i pozostawienie śladu
pozdrawiam


aha, przeczytałem kilka tekstów powyżej i poniżej (te jeszcze przed publikacją) mojego i odniosłem wrażenie, że jestem inny...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Konrad Koper Bywa i tak, czyż nie! ;)
    • @Poet Ka   czytam   i mam wrazenie że  to wiersz o miejscu w którym spotykają się kandyńsky  i heraklit   abstrakcja nie jest tu   ucieczką od rzeczywislosci tylko próbą uchwycenia jej ukrytej geometrii   a przypadek okazuje się równie konsekwentny jak schemat  .   najbardziej zostaje we mnie ta myśl że   zdziwienie nie przychodzi z zewnatrz bo  ono dojrzewa w samym porządku świata zanim ktokolwiek zdąży   je nazwać     niezwykle ciekawy wiersz   zagęszczony:)   i to jest świetne:)        
    • @viola arvensis Wiersz poruszający bicie serca. Odnoszę wrażenie, że ten wiersz jest o Tobie. Moja Świętej pamięci Matula była właśnie taką kobietą. Wierzę, że jeśli jest takie miejsce dla dobrych ludzi - niebo, raj, to ona właśnie tam przebywa. :)
    • @Gosława Reni wyszło !! Ty powinnaś mieć średnią krajową za 2 takie wiersze w miesiącu. Serio. Aż miło choć smutno znów przeczytać !!
    • w czarnej bieli utykam czerwony jedwab  który jak barwa ochronna emocji  dodaje życiu kontrastu szaleństwa  a co jest bardziej czerwone od lodu  jej serca zaklętego w tu i teraz  ja jak biały rycerz z harmoniom  świata zasad bezzasadnych  krzyżuje miecz na kapiszony  Słowa milczącego  gdzie stado tam racja  oddalony nie będę kopytami języków  co ślina na język przyniesie  pocałunkiem skazany na śmieszność w pudełko spakowany z napisem Love czerwona wstążka związku  nie stłamsi mnie w ramionach  ucieczki poza zasady  i fasady przyzwoitość  bedącą fatamorganami dla jednych  dla innych olimpem boskim  nietykalnym echem stygmatyzacji  pożytecznych koni trojańskich  pomiędzy kielichem prawa  a ltiteratkmi na prowincji  podczas wakacji prawnych  ułaskawienia dla moje głupoty  gumka ostra jak stalówka  wydrze w atramencie  tatuaż jedwabny w kolorze  jej oczu a światło żarówki  spali powietrze którym  oddycha życie będące  oddechem boga który śpi gdy psalmy śpiewają i gdy szukający umartwiają Świat  strachem przed jego  wiecznym potępieniem  dla innych  Boga  istota za to się budzi gdy skrajne emocje  tych  którzy dotykają życia  a każdy dotyk jest jak jedwab czerwony  ukryty pod treścią  czerni nocy gdy  słońce swieci nie po drodze  ale znika w świadomości  patrzącego na siebie  tak to ja chce tego  i tego  schowam czerwony jedwab  człowieczeństwa  pod czarny atrament  natury mroku  niezbędnej dla wiary       
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...