Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ja obok ostatnich dwu do udanych zaliczyłbym jeszcze
pierwsze cztery - a to już większość:)
Tzn. tak dla przyzwoitości, nie oszukując nikogo
- chciałbym więcej, no ale cieszę się tym, co mam.

ps. a gdyby tak "wzajemnie ręczyć za laurowy wianuszek"?
To chyba troszkę zmienia sens, a może nie? Wydaje mi się
ciekawsze... ale co ja tu.
Pzdr! :)

Opublikowano

mnie w nim nic nie przeszkadzało i nie bede sugerowała się wcześniejszymi opiniami
wiersz trafił do mnie w porę,
małolata jeszcze jestem i właśnie płaczę z powodu kilku rozbitych balonów- choć ponoć już mi nie wolno... emocje biorą jednak górę...

dla mnie prosty, trafny, przemawiający i prawdziwy- same plusy, bardzo misie

pozdrawiam, frrr

Opublikowano

nie chciałem robić z niego apelu, ale raczej demonstracje sprawy-ktoś mi powiedział, że nierzeczywistej-ale ja w nią wierzę, więc po co mi realność w życiu? jeśli dałem komuś coś do myślenia, to wzbudza we mnie radość człowieka i jego zasad, bardziej niż twórcy

wcześniej już konsultowałem ten tekst i pomimo rad (w większości zauważone również przez was) zostawiłem pierwotną wersje, ponieważ wydaje mi się najdokładniejszym odzwiercirdleniem treści (jak Bartku zauważyłeś, to byłaby jej zmiana, a tego nie chcę robić) a że większości najbardziej podoba się pointa, to chyba dobrze, bo i taka jej rola

dzięki wszystkim za wgląd i pozostawienie śladu
pozdrawiam


aha, przeczytałem kilka tekstów powyżej i poniżej (te jeszcze przed publikacją) mojego i odniosłem wrażenie, że jestem inny...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo się stwarzają od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
    • @.KOBIETA.     dziękuję wszystkim

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      tak …spokój wewnętrzny bez czynników zewnętrznych ! Buziaczki
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...