Wszyscy wirujemy w tańcu

[Smok]

czy wszyscy już są?
wygodnie siedząc na swoich miejscach
poznacie legendę starych duchów
mistycyzm pewnego zdarzenia
i iluzje otaczającego nas dnia

czy wszyscy już są?
więc zaczynamy


nieraz przelano pulsującą w żyłach farbę
na jej fundamentach wzniesiono wielkie monumenty
sale audiencyjne z głową w koronie
rdzennych nazywano najeźdźcami

mieszanina żółci z bielą tworzyła
nie akceptowalność społeczeństwa
w którym prawo stanowiły
kamienne tablice
strzeżone przez aktorów doskonałości
oddane powtórnej przeróbce na potrzeby
zniszczenia chorych ideologii

pewnego dnia rozdrapane manią wielkości chmury
wpadły w złość rzucając przez potargane poszycia
rozświetlone kostuchy
rozpoczął się taniec ostatniego starego ducha

twórca przeciągów z siłą rozjuszonego niewolnika
zataczał kręgi złotego pyłu wokół
płynących z bębnami sandał
matka drżała sypiąc z gór kamieniami łez

taniec trwa
ty też tańczysz ze mną
więc tańcz tańcz

przecież to takie ludzkie - nieszczęście

[Bartosz Wojciechowski]

Witaj Smoku po długiej przerwie, wracasz w dobrym stylu (wejście Smoka?;)
Wiem, że mnie nie kojarzysz, jednak ja ciebie owszem. Ale do rzeczy.
Dalekie skojarzenia z Melancholią Malczewskiego, a to znaczy,
że dałem się ponieść:) Epicki niemal rozmach tego obrazu, ważkie tematy
(temat). Wiersz mocny, oparty na głębszej refleksji i do refleksji zachęcający;
moim zdaniem objętościowo też znalazłeś chyba "złoty środek".
Nawet ten, taki a nie inny, początek jest w porządku i potrzebny.
Tyle ja. Pzdr!

[Smok]

ano troszku przerwy miałem tutaj, faktycznie jakoś Cie nie kojarze, ale dziękuje za wpis.

[M._Krzywak]

Smoku - lux, że wróciłeś, w dodatku z dobrym wierszydłem :)

[Smok]

mój pierwszy wiersz chyba od dwóch miesięcy, czuje się jak debiutant hehe