Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Są limeryki poezja i proza a gdzie złote myśli...

Sunny

Przez Sunny
w Forum dyskusyjne - ogólne

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Dorma

Dorma

Opublikowano
Opublikowano

To wszystko już kiedyś było. A jak nie było to były propozycje i burzliwe dyskusje na ten temat. Widocznie nie zdało to egzaminu. Chyba nie zdaje sobie Pan sprawy ile Org przeszedł już takich zmian. Co jakis czas na orgu wypływają propozycje zmian od osób, które myślą, że wymyśliły cos nowego a tak naprawde wszyscy juz przez to przechodziliśmy
Nie ruszy Pan tłumów, z prostego względu: mało kto ma na to czas. Większości uczciwie pracującym ludziom starcza czasu jedynie na przeczytanie liku wierszy raz na jakiś czas i napisanie jakiegoś komentarza. Po co działy do których nikt nie będzie zaglądał?

Musi Pan mieć bardzo dużo czasu, że tylko siedzi Pan na forum i wymyśla kolejne zmiany..

Sunny

Sunny

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Pisanie jest jedną z moich pasji której poświęcam tyle czasu ile mam. Jeśli tylko jedna osoba przeczyta mój wiersz to właśnie dla niej było warto go napisać.

Rozważania, luźe myśli tak samo jak niektóre wiersze powstają przy rysowaniu grafiki często są dodatkową interpretacją więc spisuję każdą myśl i tak powstaje wiersz. Słowo do słowa zdanie za zdaniem strofa przy strofie wiersz z wierszem i notatnik nastepny otwieram kolejną myślą.

Pozdrawiam serdecznie

Sunny

Sunny

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Dzisiejsze lużle myśli, które powstały przy rozmowie z krwawą panią M. i Dormą

Na zmiany jestem zawsze gotowy
ale nie jestem do nich przygotowany,
więc zmieniam się.


Uśmiech jest cenniejszy
od jakiegokolwiek wyrazu twarzy
dlatego utrzymuj go jak najdłużej :)



Może jednak taki dział powstanie nie koniecznie w tym serwerze

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Allen N.
      Dziennik ćpunki

        24 czerwca 2023

       

        Przeżyłam. Myślałam, że umrę, ale przeżyłam. Gdyby mama nie trzymała mnie za rękę, byłabym pewna, że już jestem martwa.

        Kiedy ratownicy weszli do domu, wszystko wydawało się snem. Głosy się rozlewały. Z ledwością podnosiłam powieki. Czułam spalony szpinak, który gotowałam chwilę wcześniej. Pytali mnie, co brałam. Nie byłam w stanie im powiedzieć. Język mi spuchł, a ciało zesztywniało. Na noszach znosili mnie do karetki. To był trzeci raz, jak jechałam karetką, ale pierwszy na sygnałach.

        Na SORze odzyskałam mowę. 

        - Fenibut - powiedziałam lekarzom.

        Do tej pory mnie trochę bawi, że musiałam im tłumaczyć, co to jest. Znalazłam to gdzieś w internecie. Pisali, że to sowiecki lek uspokajający, neuroprzekaźnik receptorów GABA. Miał działać jak pregabalina. UWIELBIAM pregabalinę. To prawie jak alkohol, ale jest lepsza. Nie chodzi się po niej na skos i nie sepleni jak kaleka.  

        Chyba powinnam się przedstawić. Cześć, jestem Laura, a to jest mój dziennik. Mam dwadzieścia lat i jedyne osiągnięcie na moim koncie to wygranie konkursu recytatorskiego w pierwszej klasie liceum. Jestem ćpunką. Ale nie taką zwykłą, co bierze wszystko jak leci. Nie, ja lubię wiedzieć. O wszystkim, co biorę, czytam. Wiem, jak co działa, z czego jest zbudowane i jakie są konsekwencje ćpania tego. To ważna wiedza, gdyby coś poszło nie tak (wczoraj poszło k o s m i c z n i e źle). Szkoda, że nigdy nie byłam dobra z chemii. Tak to bym poszła na studia. Może w przyszłości stałabym się drugą Lori Arnold albo Walterem White’em. W sumie mogłabym iść na ASP, tyle że ciotki mi powtarzały, że po tym to tylko malowanie portretów na Krupówkach.

        Nie wiem, czy ktokolwiek poza mną przeczyta ten dziennik, ale jeśli tak - niech uczy się na moich błędach. Narkotyki to ścierwo, a ja zrozumiałam to za późno. Teraz leżę w psychiatryku i wątpię, że szybko mnie wypuszczą. 

        Zadomowiłam się na oddziale. Nie jest najgorzej. Pielęgniarki są miłe, uśmiechają się do mnie, kiedy przychodzę po papierosa. Nie możemy ich trzymać przy sobie, wydzielają nam po jednym co godzinę i to jest najbardziej przejebane. Jedzenie też mają dobre, nie to, co na innych oddziałach. Kiedy leżałam na nefrologii, dawali same pomyje.

        Miałam w planach przespać cały pobyt tutaj i obudzić się, gdy odejdą głody. Staram się nie myśleć o kreskach i blantach, ale one same do mnie przychodzą. I Dawid nie pomaga. Jeszcze trzy dni temu piliśmy razem wódkę, a teraz jest tu razem ze mną, bo pomieszał perazynę z alkoholem i fetą. Twierdzi, że ledwo go odratowali, ale ja wiem, że buja. Mógł co najwyżej dostać niewydolności wątroby. A zamknęli go, bo jest po prostu pieprznięty.

        Przed chwilą wołali na leki. Teraz papieros. Dają mi te same tabletki, co przepisał mi psychiatra, tylko dawkę zwiększyli. Przyjmuję to z ulgą, bo będzie się lepiej spało. 

        Kończy się pierwszy dzień mojej trzeźwości. To przerażające. Odkąd pamiętam, jestem na haju. Zawsze załatwię sobie pieniądze. Jeśli nie biorę od mamy, to daje mi babcia. Do tej pory nie wiedziały, na co wydaję. Żle, że się dowiedziały. Nie, nie mogę tak myśleć. Przecież chcę z tego wyjść. Kurwa, Laura, tak będzie dla ciebie lepiej, zrozum to wreszcie!

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...