Linie papilarne (dzieje Agaty i Pawła) 2-ga

[adam sosna]

DO DOMU

1) Żegnaj szpitalu – witaj „domu”

Spał spokojnie.
Nadciągnęło śniadanie, wypił szybko łyczek mieszaniny – był gotów stawić czoła wyzwaniom dnia. Zacisk na nos zostawił w szafce. Zastąpił go zwiniętymi wacikami – pomagały. Pielęgniarka z porannej zmiany zaproponowała mu do śniadania środki przeciwbólowe. Odmówił – mieszanka działała.
Śniadanie (chleb z margaryną, do wyboru – kubek herbaty lub kawy) zjadł bez bólu.
Wyrzucił watę; założył zacisk; zaczął pakować się do wyjścia.
Od czego zacząć poszpitalne życie? Poszukiwania pracy – musiał z czegoś żyć!
Minęła: ósma, dziewiąta, dziesiąta. Do południa dostał wszystkie należne dokumenty. Zebrał rzeczy, pożegnał się z towarzyszami na sali, poszedł do szatni na parterze. W przebieralni oddał szpitalną pidżamę; przywitał własne ubranie. Przed wyjściem sprawdził zawartość torby oraz kieszeni; ruszył na przystanek. Szczęście – nie musiał przesiadać się – autobus dowiózł go prawie pod „dom”.
Malowane reklamy wabiły do jazdy nimii, miejsce postoju usytuowane pod szpitalem było przygotowane na niepełnosprawnych – posiadało rampę umożliwiającą wsiadanie; właściwie, wjazd na wózku do wielkich pojazdów bez kierowców. Mniej więcej dwadzieścia lat temu ostatnie wozy kierowane przez ludzi zginęły z ulic, wyparte przez dwuczłonowe potwory sterowane zewnętrznymi oraz wewnętrznymi sygnałami elektronicznymi – mimo obaw, okazały się szybsze oraz bezpieczniejsze od poprzedników.
Dom pożegnałem wyprowadzając się od rodziców – pomyślał Paweł.
Niechętnie wracał do wynajmowanego mieszkania ale wolał to niż szpital.
Na dwunaste piętro wszedł po schodach powoli stawiając ciężkie kroki. Dobrze, że konstruktor nie użył drewna – zagrzmiało by, beton tylko drżał. Znalazł w kieszeni klucze, otworzył drzwi swego lokum. Wszedł zaraz do ubikacji gdzie pozbył się waty, założył wyjęty z kieszeni „nosek” – tak instruktorzy pływania to nazywali – z mocnym postanowieniem przyzwyczajenia do niego nosa.
W wynajmowanym od znajomego pomieszczeniu czuć było opuszczenie. Szybko przeszedł przedpokój, duży pokój; szeroko otworzył okno, by wygonić natrętne wrażenie beznadziejności. Tak samo w sypialni – otwarte okno miało go połączyć z życiem toczącym się ulicami miasta, z jutrem. Napłynął, ciężki do zniesienia, mimo pływackiego sprzętu, odór spalin. Nie wierzył w powodzenie profesorskich poszukiwań remedium na węch. Może tylko wiara w pożytek z życia została?
Czuł, że w ciągu tych dwu tygodni w szpitalu, dziwactwo zmysłów pogłębiło się.
Wyciągnął pościel ze schowka; rozłożył na łóżku. Nie bacząc na wczesnopopołudniową porę wyjął z szafy pidżamę, szybko przebrał się; wskoczył do wyposzczonego łoża. Powinien sprawdzić czy ma coś do zjedzenia, włączyć lodówkę. Nie chciało mu się. Lubił bardzo leżeć. Zamknął oczy: odleciał do marzeń, w błogostan bezmyślenia, bezczucia. Fajnie tak – zasnął.
Zbudził go wieczorny chłód, jesień – nie zamknął okien. Wstał, pozamykał w dużym pokoju, potem w sypialni. Kosztowało to wiele wysiłku. Tak wiele, że poczuł głód. Poszedł do kuchni nie zapominając przy tym o butelce z miksturą.
Mam coś do zjedzenia?
W szafce znalazł zupkę błyskawiczną. Pokruszył makaron w opakowaniu potem otworzył dużą torebkę wyciągnął małą, otworzył ją nożyczkami, wsypał wszystko do miski i nastawił wodę w elektrycznym czajniku. Zalał wreszcie posiłek wrzątkiem, odczekał niecierpliwie pięć minut poczym zabrał się do jedzenia.
Profesorski wynalazek działał. Nie bolało! Parzyło!
Przespał popołudnie, teraz będzie kłopot ze spaniem w nocy. Włączył lodówkę; włączył telewizor - patrzył przez chwilę na jakiegoś faceta zachwalającego drugiego faceta, że najmądrzejszy, jedyny, najlepszy, wspaniały jednym słowem. Przełączył kanały - inny facet innego faceta...
Wyłączył telewizor; włączył radio w nadziei na jakąś muzyczkę. Niestety. Usłyszał panią mówiącą o zaletach jakiejś pani. Jakaś kampania wyborcza?
Zmieniał programy, aż odnalazł granie – cóż, był to program poświęcony muzyce ludowej Górnego Czadu. Wyłączył radio. Podszedł do biblioteczki. Na półkach królowały filmy DVD; dopiero na samym dole dwie półki zajmowały książki! Stały, zapomniane, zakurzone, samotne jak on. Wyjął jedną na chybił trafił. Spojrzał na okładkę – fantasy, może trafił na jakąś rozrywkę? Na porcję zapomnienia o codzienności oferowaną spragnionym zabijania czasu. Usiadł wygodnie na kanapie; zaczął czytać. Nie szło mu na początku. Trudno było skupić uwagę na czytanych słowach, zdaniach.
Film byłby zdecydowanie lepszy. Wstał odkładając starodruk. Podszedł do biblioteczki; rozpoczął systematyczne przeglądanie obrazów – po krótkich opisach zorientował się, że na najwyższej półce stały kryminały – na niższej też. Dalej brylowały pozycje reprezentujące „kino akcji”, wreszcie „komedie romantyczne”.

[adam sosna]

tylko Tobie się podoba takie pisanie
inni nie wiedzą jak komentować

[adam sosna]

bajki i szyszki?

[adam sosna]

Twoje uwagi są bardzo potrzebne, chyba widzisz!
są takie cenne
dla mnie