odchodzenie

[Mag Ost]

"Dusza odrywa się od ciała i szybuje,
Pamięta, że jest wysokość
I jest niskość" (Czesław Miłosz)


Czas
w odejściu słabnący
domyka chwilę.
Kładzie na stole
słodkie pomarańcze.

Wesołe kule rzuca mi w dłonie.

To ten moment zabiera mi
kształt poranka - nie budzi ze snu.
Zasypiam
niosąc ze sobą but, koniczynę, świeży chleb -
w nowy dzień.

Z nim zakryte dni wydają się być
skończone.

...........

W czekaniu zastygam.
Świt wiruje na niebie
kłębkiem wspomnień. Oddech
pamięta błysk oka - w dotyku
słyszany świat.

Byłam w zamysle - już
szukam. W myśli jestem.
Niedokończona.

[Anna Maria K.]

Powiem Ci Mag, że przeczytalam uważnie dwa razy i mam ochotę ponownie powrócić, a to dużo! Rzadko się zdarza, by tekst tak intrygowal, pozostawiał niedosyt zaspokajany częsciowo tylko kolejnym czytaniem i poszukiwaniem nowych kontekstów.
Nie mogę powiedzieć, że wszystko rozumiem, ale to też nie jest zadanie wiersza (mówienie odbiorcy o sprawach, które rozumie), jednak coś nieuchwytnego zatrzymuje mnie przy tym tekście i sprawia, że czuję się "zaklęta" (?), by powrócic, przemyśleć, jeszcze raz sobie pointerpretować na własny użytek.
Tak czy inaczej wędruje do ulubionych :)
pzdr. wieczorową porą!

[zak stanisława]

zauroczyłam się lekkoscią i płynnością, niuchwytnym fluidem, który spływa ze słowami balsmujac duszę, może nawet sobie sprawy z tego nie zdawałaś,
pozdrawiam ES

[Anna Maria K.]

Zgodziłabym się Stasiu ze wszystkim - może oprócz tego balsamowanie.
To byloby chyba za proste.
Jak dla mnie, to wzmaga niepokój przed kolejnym świtem - wiersz jest absorbujący i bijacy na alarm (jaki - zależy od persony).
Tak to widzę, aczkolwiek co do reszty podpisuję się jeszcze raz pod powyższym komentarzem.
pzdr.

[M._Krzywak]

Tutaj mozna posilic się o probe interpretacji - podmiot budzi się na moment by znaleźc wspomnienie i już z tym wspomnieniem wędruje w świat marzeń - czyli taki łagondy, nieapokaliptyczny świat snu. Częśc druga utworu - to już moment przebudzenia, możliwe, że ponownego - tutaj świat realny jeszcze otoczony jest fazą snu - "świt wiruje na niebie". I teraz podmiot szuka siebie pomiędzy teraz, a tym, kim był (ważne jest to "kim") moment wcześniej.
Czyli - wiersz porusza bardzo interesujący moment - zderzanie się świadomości z tym stanem, hm, półsnu i relacjonowania tego. Dlatego podzial na dwie części jest jak najbardziej uzasadniony.
Wiersz jest oczywiście dobry, a to, co napisałem jako moje mysli moga otworzyc pole do dyskusji.
O ile czegoś nie pokręciłem (jak to ja...)
Pozdrawiam.

[Bartosz Wojciechowski]

Ten wiersz jest jak eter, ale jest też eteryczny. Poezja wysokiej próby, dla mnie osobiście
nawet jeszcze wyższej, ponieważ w swoim pisaniu nie potrafię póki co uchwycić
takich momentów - impresji na styku jawy i snu, z pogranicza światów. Zastanawiam się
nawet, czy w takich przypadkach nie należy zrezygnować z rymów - tutaj
mam kolejny dowód na to, jakie możliwośći przy kreowaniu prawdziwej magii daje
wiersz biały (te wszystkie "zamarkowania" znaczeń, niedopowiedzenia, rozmycia ostrości
spojrzenia, a z drugiej strony chirurgiczna precyzja sugestii, lśniące opiłki marzeń).
Co na ten temat sądzicie?

ps. dziękuję Michałowi za podanie ciekawego tropu, cięzko mi było ten tekst usadowić
na ziemi:)

Pzdr!

[Fagot]

Wspaniałe !!! Jak dla mnie pod każdym względem :-)

[Mag Ost]

Anno Mario K. : cieszę się że wiersz zostawił niedosyt zaspokojony częściowo - w Twoich komentarzach wiele słow dla mnie bardzo ważnych-dziękuję

zak stanisławo: jeśli ten nieuchwytny fluid balsamuje duszę to jestem szczęsliwa, bo nie zdawałam sobie sprawy-buziaczki

Anno Mario K. : masz rację jest tu niepokój przed kolejnym świtem, ale balsam nieuchwytny co czasem daje się chwycić pozwala na błogość poranka mimo wszystko - .. i cały niepokój znika i łagodnie zaczyna sie dzień - bierz z wiersza to co Tobie bliskie

M. Krzywaku: trafiony -uchwycony moment ! Próba interpetacji smakowita - dziekuję . Nie umiałabym tak spojrzec na mój wiersz, bo zabrakło mi dystansu. Twoja interpretacja pokazała moje doświadczenie które ubrałam w słowa wiersza i myślałam że nikt "go" tak nie rozbierze. A jednak... Dobrze ze ten "on" czyli "podmiot" to nie ja. Stoje jednak oniesmielona, pewnie nie do konca wiem dlaczego, być może dlatego że "podmiot " jest mi bardzo bliski i jego przezycia również, więc może i ja troche odkryta.. Zakreciłam się troche w swojej tozsamości:))
Pozdrawiam

Bartoszu : Po Twoich komentarzach miło mi się robi i wiem że jest garstka ludzi którzy są w jakis sposób bliscy - w zrozumieniu - i Ty należysz do nich i za to Ci dziękuję

Fagocie: Dziękuję i kłaniam się nisko. Oj, żebym ja za bardzo nie urosła po tych komplementach z potrójnym wykrzyknieniem. Dziekuję jeszcze raz. Pozdrawiam.

[Anna Maria K.]

Mag, jeszcze jeśli chodzi o te blogość poranka, tudzież balsam, to kojarzą mi się slowa Stachury, które notabene akurat dzisiaj wyczytałam w "Siekierezadzie":

Położyłem się wieczorem i obudziłem się rano. Przeciez to jest jedno z najpiękniejszych zdań świata, to jest olśniewające to jest snop światla w same oczy, w same usta.

To tak na marginesie :)
pzdr.

[Mag Ost]

Oby tych wieczorów co kończą się porankiem było nam dane jak najwiecej, bo takie zakończenie nocy to przecież dobry poczatek dnia...