Zgłoś

@Mitylene   Bardzo zmysłowy, nastrojowy wiersz - obraz gwiazd tonących "w purpurze pocałunku" to piękna metafora, która od razu wciąga w intymną, nocną atmosferę. Podoba mi się też synestezyjność tego obrazu - oddech, spojrzenia, łzy i zapach bzu splatają się w jedno doznanie, prawie namacalne. Personifikacja latarni, które "z gracją spacerują alejami" - nadaje wierszowi lekkości i czułości.  Śliczny!  Fotografia również! 

@MIROSŁAW C.   Bardzo podoba mi się  ta myśl, że codzienność, nawet najbardziej przyziemna, ma w sobie "magiczne, nieznane kształty i smaki" - i że można je usłyszeć w prostych obrazach- w pieśni piżmaków, wierzbach płaczących, kręgach miłości spiętych bluszczem. Bardzo zmysłowe, spokojne obrazowanie.

@andrew   Bardzo podoba mi się metafora oczu jako morza.  Świetna jest fraza  - "smaczna makrela i rekin" jednocześnie - coś, co karmi i coś, co zagraża. To "dwa w jednym" świetnie oddaje ambiwalencję uczucia.   :) 

@Radosław   Trudno oceniać prawdę miarą ludzkich konwenansów. Gdyby była dobrze wychowana, np. ważyć słowa - a wtedy nie byłaby już sobą, tylko uprzejmą hipokryzją. Ocenę z zachowania zostawmy dla kłamstw i półprawd - one muszą się ładnie ubierać i dbać o maniery, żeby się spodobać. :)))  

@Toyer   Mocny wiersz - anafora "Wiem że..." brzmi jak modlitwa i rachunek sumienia jednocześnie. Podoba mi się napięcie między pewnością wiary a błądzeniem, gniewem, upadkiem - to szczera duchowość. Zwrotka o braku prawa do samobiczowania to ważna myśl -  cierpienie nie jest tożsame ze świętością. Zakończenie "nosząc blizny krzyży, za nieswoje winy"  - jest bardzo intrygujące.