z uśmiechem

[Tomasz H]

Człowieku w lustrze wołam Cię
Chociaż na chwile kotarę czasu zasuń
Niech kwadrans nasze ma imię
Szarą twarz oddam za twą z kryształu
Zamień się ze mną, proszę.

Niedługo świat rok okrąży
Nowe, szczere twarze przyszły
Inni znajomi stali się obcy
Przyjaźnie zgniły
Roszada, nawet ilość się zgadza.

Nie mogę dać sobie rady
Odbijam się jak piłka
Raz ziemia, później znów chmury
To strasznie męczy
A ja już nie mam siły.

Nawet już nie mam przekonań
Zaczynam żyć z przyzwyczajenia
Przestałem się czegokolwiek bać
Nie cieszy już nic
Może… szkoda czasu na takie istnienie?

Być żeby być?
Sam już nie wiem.
Popatrzę ja czas drąży kolejną zmarszczkę
Co którąś tam się uśmiechnę
A później zasnę.

Z uśmiechem.

18.04.2006

[Zielony promyczek]

Troszkę przydługi, jak dla mnie. Troszkę się patetycznie zaczyna... Podobają mi się niektóre zwroty: "niech kwadrans nasze ma imię", "co którąś tam się uśmiechnę". Bardziej mi to przypomina prozę niż wiersz.

[Jaro Sław]

No tak, jak się człowiek bał, to było życie....
Wolność wykańcza
;o)

[Stanisław Kamykowski]

patos na początku-niech będzie, tylko wtedy powinieneś pozbyć się porównania do piłki, bo mało ona uwzniaślająca (nie chcę godzić tu w żadnych fanatyków nie mogących się doczekać na MŚ), trzeci wers w przedostatniej chyba brakuje "k", i podepnij ostatni wers to większej strofy, ponad to lekko skrócić
pozdrawiam:-)