nie ma,dokąd odlecieć...

[Fryderyk_Stomp]

Kolejny dzień ty i ja w gnuśniejących
objęciach lalki Barbie, w rozdanym
uśmiechu pana od reklamy.
robisz herbatę patrzymy tępo w szklane
oko potwora.

Przesuwający się obraz- Irak, afera, gwałt
-o tu kwiaty… więdnący czas ucieka
bez nas… zostajemy, po co? na co?
dla czego?

Może cukru- kwaśny smak ( w ustach) deszczu…
który pozbawił ptaka piór? a zresztą-
nie ważne on tak nie ma, dokąd odlecieć…

[Agnieszka_Czarnecka]

Ptak bez piór? Pozbawiono go wolności, bo nie może latać. Ale w tym wierszu ptak to tylko przykrywka głębszych uczuć. Człowiek pozbawiony przede wszystkim tej wewnętrznej wolności, jest w gruncie rzeczy nieszczęśliwy, uwięziony, osaczony przez przytłaczającą rzeczywistość. Najbardziej zastanawia mnie wers:
"więdnący czas ucieka
bez nas… zostajemy, po co? na co?
dla czego?"

Praktycznie i teoretycznie jest niemożliwe, aby nie poddawać się upływowi czasu nawet temu "więdnącemu" ;)Chyba, że myślą ktoś zarzymuje się w czasie, we wspomnieniach. Przed życiem, niestety, nie da się uciec.
Ten utwór dał mi dużo do myślenia, ale nie mam zdania na jego temat.

[Dorma]

Nie wiem dlaczego, ale podoba mi sie ten wiersz choc zazwyczaj w takich nie gustuje.Ten wiersz mowi o bardzo waznych sprawach o codziennej, czasem nudnej ludzkiej egzystecji

[Joanna_W.]

"szklane oko potwora" ?
Gdzieś to było... Rzeczywistośc codzienna? Szklana pułapka, szklana pogoda... A jednak, coś ujmuje w tym tekście, coś spotyka się z namacalnym tu i teraz. Dziekuję za takie ujęcie tematu, bardzo mi odpowiada.