Prawie nic

[Magda Rosa]

Nie ma nic.
A to co jeszcze jest,
jest tym co było kiedyś.
Rozsypane ziarna żalu,
że coś się kończy.

Wtedy jeszcze
potrafiliśmy żałować
Teraz nawet o tym
mówimy ze znudzeniem.
Uczucia już nie bawią.

Zostały na zakurzonych
półkach z przyjaciółmi dzieciństwa,
obok niemych świadków
pierwszych dni młodości.
Naiwnych i niepotrzebnych.

Dziś jesteśmy rozsądni.
Zamykamy tamte
chwile w ciasnej komórce.
Niech się uduszą
własnym oddechem.