Prawie nic

[Magda Rosa]

Nie ma nic.
A to co jeszcze jest,
jest tym co było kiedyś.
Rozsypane ziarna żalu,
że coś się kończy.

Wtedy jeszcze
potrafiliśmy żałować
Teraz nawet o tym
mówimy ze znudzeniem.
Uczucia już nie bawią.

Zostały na zakurzonych
półkach z przyjaciółmi dzieciństwa,
obok niemych świadków
pierwszych dni młodości.
Naiwnych i niepotrzebnych.

Dziś jesteśmy rozsądni.
Zamykamy tamte
chwile w ciasnej komórce.
Niech się uduszą
własnym oddechem.

[marcin krüger]

Madziu, a czy bardziej poetycko dałoby się zapisać myśli?
;)

[Magda Rosa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rozumiem, ze jako uprzywilejowana;-) jestem zwolniona z odpowiedzi na to pytanie?
Niech lepiej pozostanie retorycznym.
Buźka:-)
Pozdrawiam
MR

[Stanisław Kamykowski]

leje się, leje... uzyskałaś klasyczny obraz potokosłowu, tzn. zapisałaś myśli, z tego możesz teraz spróbować zrobić wiersz, wystarczą nożyczki (przycinam zbędne zwroty) i posypać szczyptą potyckości, tylko tą musisz sama znaleźć
pozdrawiam:-)

[zak stanisława]

Zamykamy tamte chwile w ciasnej komórce.
Niech się uduszą własnym oddechem.


to jest najlepsze- pozdrawiam ciepło ES

[Magda Rosa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki wielkie! Zrobię co w mojej mocy, chociaż niebardzo wiem, jak się do tego zabrać. Może samo przyjdzie za jakiś czas. "Klasyczny obraz potokosłowu" to mi sie niestety chyba zdarza dosyć często:-(
Pozdrawiam
MR