Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Już jako kobieta, wysiądziesz z samochodu i podziękujesz szczeniakowi,
który prawie cię zabił. Podmienisz mu benzynę na wdech i wydech,
przeliczysz kilometry na kroki. Skręcisz i sukienka zrobi się
granatowa, torebka prawie czarna, ale mężczyzna zza żywopłotu

nie zniknie. On będzie tobą, a ty nim; wiosenny wieczór i spragniony
duch leśny, którego wypluł jakiś ciemnożółty bóg. (Ale teraz oczka zmruż...)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



już jako kobieta?
z tego rozumiem tyle, że podmienię szczeniakowi benzynę na wdech i wydech, a po wyjściu z samochodu skręcę i przez to moje ubranie zmieni kolor

[quote]
nie zniknie. On będzie tobą, a ty nim; wiosenny wieczór i spragniony
duch leśny, którego wypluł jakiś ciemnożółty bóg. (Ale teraz oczka zmruż...)

a mężczyzna zza żywopłotu będzie mną a ja nim :| a dalej to już nic nie rozumiem- to jest kołysanka? a może erotyk? nie mam pojęcia...

nie rozumiem go... widzę tu jakis wypadek(chyba), potem już nic... skąd mężczyzna? jaki mężczyzna? czemu za zywopłotem? czemu on bedzie mną, a ja nim? ciemnożółty bóg? zmruzyć oczka?
może przesadzam, ale ten wiersz jest o niczym... przynajmniej ja go nie rozgryzłam...

widzę, że debiut... powodzenia :)

pozdr, fr.ashka ;)
Opublikowano

dziwna wersyfikacja- szczerze, to dla mnie niezbyt uzasadnoona, to raz- dwa wyszedł dla mnie z tego potok słów, obrazów i brakuje mi poetyckiego smaczku, moze to kwestia wyćwiczenia-jak na debiut nie jest źle, ale jeszcze trzeba chyba sporo popracowac

POzdrawiam
Agata

Opublikowano

mam głupie wrażenie, że wiem o co chodzi-głupie, bo moja interpretacja nie jest pozytywna dla odbiorcy, tzn. powinna w nim wzbucić zniesmaczenie (nawet mało powiedziane), jednak jeśli moja interpretacja jest taka jaką chciałaś uzyskać, to i tak są nie dokońca zrozumiałe zwroty, jestem na tak

a jeśli to debiut, to chyba tylko na tym forum, ludzie zupełnie nowi tak nie piszą
pozdrawiam:-)

Opublikowano

To prawda, zupełnie nowi tak nie piszą. Czyżby ktoś zmienił ksywkę?

Jak na razie, dla mnie zbyt dużo tu niejasności, podobnie zresztą, jak często w wierszach wieloletnich bywalców. Niby coś rozumiem, ale im dalej, tym bardziej się zakręcam i wątpliwości powracają. Ot zagadka. Czy ktoś ją rozpracuje? Jestem bardzo ciekawa prawidłowej interpretacji.

pozdrawiam

Opublikowano

Owszem, wcześniej się tutaj zarejestrowałam, ale nie przypominam sobie, żebym pod tym nickiem cokolwiek tutaj publikowała. I fakt, nie piszę od tygodnia, tylko od jakiegoś czasu.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta on by się rozpadł gdyby tak myślał
    • @Omagamoga   Ten krótki tekst to lingwistyczne badanie samej tkanki istnienia - o „czystym fakcie bycia”. Bawisz się rdzeniem „by-”, odmieniając go przez wszystkie możliwe stany i przypadki. Najbardziej podoba mi się „bytuję w jestem” - to genialne sformułowanie. Sugeruje, że „jestem” (czyli świadomość własnego istnienia) jest przestrzenią, w której się mieszka, „być może też mojego bytu będzie”- tu pojawia się lęk egzystencjalny, „a co by tu istnieć”- to zdanie brzmi niemal kolokwialnie, jak wzruszenie ramionami - „po co właściwie tu istnieć?” lub skoro już tu jestem, to po prostu istnieję (i co z tego?).
    • @Berenika97 niedługo się zacznie sakura:)
    • rumuńskie skrzypce nie rozbrzmiewają zwykłą muzyką do siarczystych przytupów ich dźwięk kładzie się wonnym dywanem na wzgórzach i ziemiach niczyich wplata wiejskim chatom słoneczne wstążki w czupryny dachów   dziewczęta biegają boso po łąkach zbierają przytulie na sen o dobrym chłopcu jeśli się zjawi nocą zaczną suszyć zioła w płóciennych woreczkach i bielić prześcieradła   Sânzienele otoczyły tanecznymi kręgami jak wiankami ogniste gniazda wśród uroczysk   skrzypce zawodzą beczeniem owiec kwileniem kosa ostatnie iskry przepadają w śmiechu nie wiadomo czyim gdzieś za kudłatym grzbietem lasu      
    • wiersz na potępienie ogarnia wesołość, bo zdałem sobie sprawę, że cały bagaż doświadczeń, przeżyte chwile, to coś na kształt woru pełnego jajeczek karaczana. i czuję, że on właśnie pęka, z mętnin wydostają się... kwiatki. samobieżne, ze szczękoczułkami (wyobraźnia je wykoślawia, że ho ho!). rozpełzają się we wszystkich kierunkach. wołam, głos zostaje zwielokrotniony. echo nie patyczkuje się, pustka nie ma zamiaru brać jeńców. krzyk niemal dudni w lodowaciejącym pokoju. aż wstyd! niby żaden ze mnie wytworniś, ale żeby do tego stopnia spaskudnieć w środku, by czuć się jak szkielet leżący w grobie sznurowym (znaczy: coraz niżej, niżej)? daleko mi do jakiegoś tam wykwintnisia, mimo to – nie przypuszczałem! takie ustrojstwa mieścić w sobie? przezabawne!  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...