Spotkanie na brzegu nieba

[Magda Rosa]

Przyszła mu powiedzieć,
że boli ją świat.
Poczuła na sobie
te jego dłonie zdające się rozumieć
każde z jej pragnień,
ten zapach ciszy
wlewającej się między dwa ciała.

Przyszedł jej powiedzieć,
że boli go życie.
Lekarstwem stał się
ten jej szept wyniesiony
ponad świadomość,
to zaufanie jego palcom
stwarzającym nową rzeczywistość tylko dla niej.

Przyszli sobie powiedzieć,
że ciąży im ziemia.
Uniosły ich na skrzydłach
te jego pieszczoty ze świata
po drugiej stronie tęczy,
te jej pocałunki
ze skrawkiem nieba w kieszeni.

Potem jeszcze długo w swoich ramionach
szukali ukojenia,
nawzajem opatrując sobie zranione serca
bandażem bliskości.

Jeszcze wtedy nie wiedzieli,
że to własnoręcznie pościelone niebo
niedługo spadnie
im na głowę.


----------------------

Jak zwykle bardzo proszę o pomoc i opinię.
Bardzo mile widziane sugestie dotyczące wersyfikacji i interpunkcji,
bo z tym mam najczęściej problemy.
Z góry dziękuję!
Pozdrawiam
MR

[rose garden]

Wiersz podoba mi się! Ja jednak odrzuciłabym słówko "te" i "ten" Co o tym myślisz? Pozdrawiam!

[Magda Rosa]

Też o tym myślalam, ale ostatecznie stwierdziłam, ze może lepiej zostawić. Bo chociaż lepiej wygląda bez tych słówek, to jednak sugerują one coś konkretnego, w sensie, ze akurat te dłonie, czyli coś już poznane, wcześniej doświadczone. Ale jeszcze raz to przemyślę. A jakieś sugestie poza tym?
Pozdrawiam i dziekuję
MR

[Jaro Sław]

Tworzy konkretną całość i nie ma co poprawiać, tematyka mi trochę nie leży, bo jestem w etapie dystansu do uczuc, czyli kiedy lepiej sie to robi, niż o tym mówi, a pierwszy zachwyt dawnoooo już minął....


Wiersz w porządku. To boli świat i boli życie - trąci trochę powszechnością, za to - ciąży ziemia, (choć ja bym wolał boli ziemia) ciekawe...

Jakby znaleźć coś zamiast boli przy życiu i świecie...... albo jeszcze soć zamiast tego świata i życia, ale jak mówię praktycznie wiersz jest gotowy.

Reszta OK.