Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

odosobnienie

zak stanisława
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

zak stanisława

zak stanisława

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Czerwienie jesieni
poszarzały w słoności
Lód zmroził serca
Zima - kości

Ty już nie taki
jak ja
wystrzelona z procy

Noc - zasłoną zapomnienia
Brzask - zapięciem nocy

Poranek rodzi się w bólu
nowego nie zaczyna

Ja tu
Ty, po drugiej stronie nieba

Te same gwiazdy
lecz inny smak chleba

Bartosz Wojciechowski

Bartosz Wojciechowski

Opublikowano
Opublikowano

A gdyby tak w każdej strofce uwypuklić, opisać odosobnienie?
Póki co, to ma dla mnie momenty:
"jak ja
wystrzelona z procy"

"Te same gwiazdy
lecz inny smak chleba"

czy choćby ten o brzasku i nocy. Ale już początek słabszy,
podobnie strofka 4. (co do początku: "w słoności" - jak
to należy interpretować? 3 okoliczne wersy sugerują coś ze słońcem,
słońce wyciska na skórze sól, owszem. Ale przyzna pani - nie wszystkim
zapewne bedzie się chciało tak długo szukać, i mogą uznać,
że to jest nieudane).
Ogólnie jeszcze pare szlifów i dla mnie będzie git:) Kłaniam się:)

zak stanisława

zak stanisława

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Bartoszu- w słoności- łzy
wiersz jest o przemijaniu, nadejściu starości i wszystkiego co z nią związane, zal że peel nie spotka się z miłością z lat młodości, bo jest daleko a jednak jeszcze tęskni
to tyle gwoli wyjaśnienia
dzięki za rady,
Stefanie, no nie wiem czy pasuje pomiędzy, choć właśnie jest pomiędzy dzięki pozdrawiam obu panów!ES

adam sosna

adam sosna

Opublikowano
Opublikowano

"Lód zmroził serca
Zima - kości"

To jakieś takie wydaje mi się
zwyczajne
w niezwykłym (dla mnie takie jest) otoczeniu
rani
jak lód to w zimie
ps. wkleiłem
jeszcze raz z nowym tytułem
"Szaleństwa Pana Boga"
i podpisem

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...